De zaak Katyn (Ella Rule) (vertaling)

CONCEPT VERTALING UIT HET ENGELS
(via google-vertalingen)

De Katyn Massacre
--------------------------------
 
door Ella Rule
op de Stalin-site (GB)
Juli 2002
 
-----------------------------
 
At the end of the First
...Meer
 World War, the boundary between Russia and Poland was settled as being along a line which became known as the Curzon line - Lord Curzon being the British statesman who had proposed it.
 
Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog, werd de grens tussen Rusland en Polen conform de lijn die bekend werd als de Curzon lijn. Lord Curzon was de Britse staatsman, die dit had voorgesteld.
 
This demarcation line was not to the liking of the Poles, who soon went to war against the Soviet Union in order to push their borders further eastward. The Soviet Union counter-attacked and were prepared not only to defend themselves but, against Stalin’s advice, to liberate the whole of Poland. Stalin considered such an aim to be doomed to failure because, he said, Polish nationalism had not yet run its course.
 
Deze demarcatielijn was niet naar de zin van de Polen, dat al snel ten strijde trok tegen de Sovjet-Unie om de grenzen meer richting oosten te verplaatsen. De Sovjet-Unie in de tegenaanval en bereid waren niet alleen om zich te verdedigen, maar tegen het advies van Stalin, om het geheel van Polen te bevrijden.
Stalin vond een dergelijk doel gedoemd te mislukken, omdat, zei hij, het Poolse nationalisme nog niet over zijn hoogtepunt heen was.
 
The Poles were determined NOT to be liberated so there was no point in trying. Hence the Poles put up fierce resistance to Soviet advances. Ultimately the Soviet Union was forced to retreat and even cede territory to the east of the Curzon line to Poland. The areas in question were Western Byelorussia and the western Ukraine - areas populated overwhelmingly by Byelorussians and Ukrainians respectively rather than by Poles. The whole incident could not but exacerbate the mutual dislike of the Poles and the Russians. 
 
De Polen wilden niet bepaald worden bevrijd (van het kapitalisme en het fascisme), dus had het geen geen zin dat te proberen. Vandaar dat de Polen hevige tegenstand aan de Sovjet Unie boden. Uiteindelijk werd de Sovjet-Unie gedwongen zich terug te trekken en zelfs het grondgebied af te staan aan het oosten van de Curzon lijn naar Polen. De gebieden in kwestie werden het westerse Wit-Rusland en de westelijke Oekraïne. Deze gebieden werden vooral bevolkt door Byelorussians respectievelijk Oekraïners; eerder dan door Polen. Het hele voorval kon niet verhinderen dat de wederzijdse afkeer van de Polen en de Russen toenam.
 
On 1 September 1939, Nazi German invaded Poland. On 17 September, the Soviet Union moved to reoccupy those parts of Poland that lay east of the Curzon line. Having taken over those areas, the Soviet Union set about distributing land to the peasants and bringing about the kind of democratic reforms so popular with the people and so unpopular with the exploiters. During the battle to retake the areas east of the Curzon line, the Soviet Union captured some 10,000 Polish officers, who became prisoners of war.
 
Op 1 september 1939 vielen de Duitse nazi's Polen binnen. Op 17 september verplaatst de Sovjet-Unie naar die delen van Polen die ten oosten van de Curzon lijn weder. Gelet overgenomen die gebieden, de Sovjet-Unie over het verspreiden van grond aan de boeren en brengen over de aard van de democratische hervormingen zo populair bij de mensen en zo impopulair met de uitbuiters.
Tijdens de slag om de gebieden ten oosten van de Curzon lijn te heroveren, nam de Sovjet-Unie ongeveer 10.000 Poolse officieren krijgsgevangen.
 
These prisoners were then held in camps in the disputed area and put to work road building, etc. Two years later, on 22 June 1941, Nazi Germany attacked the Soviet Union by surprise. The Red Army was forced hurriedly to retreat and the Ukraine was taken over by the Germans. During this hurried retreat it was not possible to evacuate to the Soviet interior the Polish prisoners of war.
 
Deze Polen werden vervolgens in kampen in het betwiste gebied te werk gesteld bij het aanlegen van wegen, etc. Twee jaar later, op 22 juni 1941 valt Nazi-Duitsland de Sovjet-Unie aan. Dit gebeurde per verrassing. [Zie elders.] Het Rode Leger werd gedwongen zich haastig terug te trekken en de Oekraïne werd overgenomen door de Duitsers. In deze haast van terug te trekken was het niet mogelijk om de Poolse krijgsgevangenente te evacueren naar de binnenlanden van de Sovjet Unie.
 
The chief of camp no. 1, Major Vetoshnikov gave evidence that he had applied to the chief of traffic of the Smolensk section of the Western Railway to be provided with railway cars for the evacuation of the Polish prisoners but was told it was unlikely to be possible. Engineer Ivanov, who had been the Chief of Traffic in the region at the time, confirmed there had been no railway cars to spare.
 
De chef van het kamp lukte dat niet. Hij, nummer 1, major Vetoshnikov gaf daarvoor bewijzen dat hij xxxx het hoofd van het verkeer van de Smolensk deel van de Western Railway werden voorzien van treinwagons voor de evacuatie van de Poolse gevangenen. Hij kreeg te horen dat het onmogelijk was. Engineer Ivanov, die had het hoofd van Verkeer is in de regio op het moment, er geen sprake was bevestigd treinwagons te sparen is geweest.
 
"Besides, " he said, "we could not send cars to the Gussino line, where the majority of the Polish prisoners were, since that line was already under fire". The result was that, following the Soviet retreat from the area, the Polish prisoners became prisoners of the Germans.
 
"Bovendien," zei hij, "we konden niet naar de auto's Gussino lijn, waar de meerderheid van de Poolse gevangenen werden, omdat deze lijn al onder vuur lag". Het resultaat was dat, na de Sovjet-Unie terug te trekken uit het gebied, de Poolse gevangenen werden krijgsgevangen genomen door de Duitsers.
 
In April 1943, the Hitlerites announced that the Germans had found several mass graves in the Katyn Forest near Smolensk, containing the bodies of thousands of Polish officers allegedly murdered by the Russians.
 
In april 1943, de Hitlerianen aangekondigd dat de Duitsers hadden een aantal massagraven in de buurt van Smolensk Katyn Forest gevonden, met daarin de lichamen van duizenden Poolse officieren vermoord zou zijn door de Russen.
 
This announcement was designed to further undermine the co-operation efforts of Poles and Soviets to defeat the Germans. The Russo-Polish alliance was always difficult because the Polish government in exile, based in London, was obviously a government of the exploiting classes.
 
Deze aankondiging werd ontworpen om verder ondermijnen de samenwerking inspanningen van de Polen en Russen om de Duitsers te verslaan. De Russisch-Poolse alliantie was altijd moeilijk, omdat de Poolse regering in ballingschap, gevestigd in Londen, duidelijk een regering was van de uitbuitende klassen.
 
They had to oppose the Germans because of the latter's cynical takeover of their country for lebensraum. The Soviet Union's position was that so long as the Soviet Union could retain the land east of the Curzon line, they had no problem with the re-establishment of a bourgeois government in Poland. But the alliance was already in difficulties because the Polish government in exile, headed by General Sikorski, based in London, would not agree to the return of that land.
 
Ze moesten de Duitsers vanwege de cynische diens overname van hun land voor lebensraum te verzetten. Het standpunt van de Sovjet-Unie was, dat zo lang als de Sovjet-Unie het land zou behouden ten oosten van de Curzon lijn, ze geen probleem hadden met het opnieuw opzetten van een burgerlijke regering in Polen.
Maar de alliantie werd reeds in moeilijkheden, omdat de Poolse regering in ballingschap, onder leiding van generaal Sikorski, gevestigd in Londen, niet zou instemmen met de terugkeer van dat land.
 
This is in spite of the fact that in 1941 after Hitler invaded Poland, the Soviet Union and the Polish government in exile had not only established diplomatic relations but had also agreed that the Soviet Union would finance "under the orders of a chief appointed by the Polish government-in-exile but approved by the Soviet government " the formation of a Polish army - this chief being, in the event, the thoroughly anti-Soviet General Anders (a prisoner of the Soviets from 1939).
 
Dit ondanks het feit dat in 1941 na Hitler Polen binnen, de Sovjet-Unie en de Poolse regering in ballingschap had niet alleen diplomatieke betrekkingen, maar had ook afgesproken dat de Sovjet-Unie zou "te financieren onder het bevel van een opperhoofd benoemd door de Poolse regering in ballingschap, maar goedgekeurd door de Sovjet-regering "de vorming van een Poolse leger - wordt dit belangrijk, in het geval, het grondig anti-Sovjet-generaal Anders (een gevangene van de Sovjets uit 1939).
 
By 25 October 1941 this Army had 41,000 men including 2,630 officers. General Anders, however, eventually refused to fight on the Soviet-German front because of the border dispute between the Soviet Union and Poland, and the Polish army had to be sent elsewhere to fight - i.e., Iran.
 
Bij 25 okt. 1941 had dit leger 41.000 mannen, waaronder 2.630 officieren. Anders Algemene echter uiteindelijk weigerde om te vechten op de Sovjet-Duitse front als gevolg van het grensgeschil tussen de Sovjet-Unie en Polen en het Poolse leger moest elders worden gestuurd om te vechten - dat wil zeggen, Iran.
 
Nevertheless, despite the hostility of the Polish government in exile, there was a significant section of Poles resident in the Soviet Union who were not anti-Soviet and did accept the Soviet claim to the territories east of the Curzon line. Many of them were Jewish. These people formed the Union of Polish Patriots which put together the backbone of an alternative Polish government in exile.
 
Toch, ondanks de vijandigheid van de Poolse regering in ballingschap, was er een significant deel van de Polen woonachtig zijn in de Sovjet-Unie, die waren niet anti-Sovjet-Unie en de Sovjet-Unie heeft ingestemd met het verzoek om de gebieden ten oosten van de Curzon lijn. Velen van hen waren joods. Deze mensen vormden de Unie van Poolse patriotten, die samen de ruggengraat van een alternatieve Poolse regering in ballingschap.
 
The Nazi propaganda relating to the Katyn massacres was designed to make it impossible for the Soviets to have any dealings with the Poles at all. General Sikorski took up the Nazi propaganda with a vengeance, claiming to Churchill that he had a "wealth of evidence". How he had obtained this "evidence" simultaneously with the German announcement of this supposed Soviet atrocity is not clear, although it speaks loudly of secret collaboration between Sikorski and the Nazis.
 
De nazi-propaganda met betrekking tot de massamoorden Katyn werd ontworpen om het voor de Sovjets onmogelijk te maken alle contacten met de Polen te hebben. Generaal Sikorski nam de nazi-propaganda met een wraak, beweert Churchill, omdat hij een "schat aan bewijsmateriaal" had. Hoe had hij dit "bewijs" verkregen kunnen worden gelijktijdig met de Duitse aankondiging van deze vermeende Sovjet wreedheid, is niet duidelijk, maar het spreekt luid van geheime samenwerking tussen Sikorski en de nazi's.
 
The Germans had made public their allegations on 13 April. On 16 April the Soviet government issued an official communiqué denying "the slanderous fabrications about the alleged mass shootings by Soviet organs in the Smolensk area in the spring of 1940". It added:
"The German statement leaves no doubt about the tragic fate of the former Polish prisoners of war who, in 1941, were engaged in building jobs in areas west of Smolensk and who, together with many Soviet people, fell into the hands of the German hangmen after the withdrawal of Soviet troops".
 
De Duitsers hadden hun beschuldigingen openbaar gemaakt op 13 april. Op 16 april heeft de Sovjet-regering een officiële communique ontkend "de lasterlijke verzinsels over de vermeende massa-executies door de Sovjet-orgels in de regio Smolensk in het voorjaar van 1940". Zij voegde hieraan toe:
"De Duitse verklaring laat geen twijfel bestaan over het tragische lot van de voormalige Poolse krijgsgevangenen, die in 1941, zij hielden zich bezig met het opbouwen van de werkgelegenheid in gebieden ten westen van Smolensk en die, samen met vele mensen Sovjet-Unie, viel in de handen van de Duitse beulen na de terugtrekking van de Sovjettroepen".
 
The Germans had in fabricating their story decided to embellish it with an anti-Semitic twist by claiming to be able to name Soviet officials in charge of the massacre, all of whom had Jewish names. On 19 April Pravda responded:
"Feeling the indignation of the whole of progressive humanity over their massacre of peaceful citizens and particularly of Jews, the Germans are now trying to arouse the anger of gullible people against the Jews. For this reason they have invented a whole collection of 'Jewish commissars' who, they say, took part in the murder of the 10,000 Polish officers.
 For such experienced fakers it was not difficult to invent a few names of people who never existed - Lev Rybak, Avraam Brodninsky, Chaim Fineberg. No such persons ever existed either in the 'Smolensk section of the OGPU' or in any other department of the NLVD…"
 
De Duitsers hadden in het maken van hun verhaal besloten om het te versieren met een anti-semitische draai door te beweren te kunnen Sovjet-ambtenaren belast met de naam van de massamoord, die allen had joodse namen. Op 19 april Pravda gereageerd:
"Feeling de verontwaardiging van de hele mensheid van progressieve over hun slachting van vreedzame burgers en in het bijzonder van de Joden, de Duitsers zijn nu bezig om de woede van lichtgelovige mensen tegen de joden op te wekken. Om deze reden hebben ze bedacht een hele collectie van 'joodse commissarissen 'die, zeggen zij, nam deel aan de moord op de 10.000 Poolse officieren. Voor deze ervaren fakers was het niet moeilijk om een paar namen van mensen die nooit heeft bestaan: Lev Rybak, Avraam Brodninsky, Chaim Fineberg invent. Geen van deze personen heeft ooit bestaan nochthans in de 'Smolensk gedeelte van de OGPU' of in een andere afdeling van de NLVD ..."
 
The insistence of Sikorski in endorsing the German propaganda led to the complete breakdown in relations between the London Polish government in exile and the Soviet government - as to which Goebbels commented in his diary:
"This break represents a one-hundred-per-cent victory for German propaganda and especially for me personally … we have been able to convert the Katyn incident into a highly political question. "
 
Het aandringen van Sikorski in de bekrachtiging van de Duitse propaganda heeft geleid tot de volledige ineenstorting van de betrekkingen tussen de Londense Poolse regering in ballingschap en de Sovjet-overheid. Het  commentaar van Goebbels in zijn dagboek:
"Deze breuk is een een-honderd-per-cent overwinning voor de Duitse propaganda en in het bijzonder voor mij persoonlijk ... we in staat geweest om de Katyn incident te zetten in een uiterst politieke kwestie."
 
At the time the British press condemned Sikorski for his intransigence:
The Times of 28 April 1943 wrote: "Surprise as well as regret will be felt by those who have had so much cause to understand the perfidy and ingenuity of the Goebbels propaganda machine should themselves have fallen into the trap laid by it. Poles will hardly have forgotten a volume widely circulated in the first winter of the war which described with every detail of circumstantial evidence, including that of photography, alleged Polish atrocities against the peaceful German inhabitants of Poland. "
 
Op het moment dat de Britse pers Sikorski veroordeeld voor zijn onverzettelijkheid:
The Times van 28 april 1943 schreef: "Verrassing, alsmede spijt, zal worden gevoeld door degenen die hebben dus veel reden om de trouweloosheid en vindingrijkheid van de Goebbels propaganda-machine moet zelf in de val gelopen gelegd door het te begrijpen. Polen zal nauwelijks vergeten een volume op grote schaal verspreid in de eerste winter van de oorlog die beschreven met elk detail van indirect bewijs, met inbegrip van die van de fotografie, vermeende Poolse wreedheden tegen de vreedzame Duitse inwoners van Polen. "
 
What lay at the basis of Sikorski's insistence that the massacre had been carried out by the Soviets rather than the Germans was the dispute over the territory east of the Curzon line. Sikorski was trying to use the German propaganda to mobilise western imperialism behind Poland's claim to that territory, to try to force them out of the position, as he saw it, of taking the Soviet Union's side on the issue of this border dispute.
If one reads bourgeois sources today, they all assert that the Soviet Union was responsible for the Katyn massacre, and they do so with such assurance and consistency that in trying to argue the contrary one feels like a Nazi revisionist trying to deny Hitler's slaughter of Jews.
 
Wat lag aan de basis van Sikorski's aandringen dat het bloedbad had plaatsgevonden door de Sovjets in plaats van de Duitsers werd het geschil over het grondgebied ten oosten van de Curzon lijn. Sikorski was proberen om de Duitse propaganda te gebruiken om het westerse imperialisme achter de claim van Polen te mobiliseren om dat gebied, om te proberen om hen te dwingen uit de positie, zoals hij het zag, het nemen van de Sovjet-Unie elkaar op de afgifte van dit grensgeschil.
Wat leest men in bourgeois-bronnen vandaag? Alles wat ze beweren dat de Sovjet-Unie was verantwoordelijk voor de Katyn bloedbad, en dat doen ze met zulke zekerheid en consistentie die in het proberen om het tegendeel te betwisten voelt als een nazi-revisionistische probeert Hitler slachting van joden te ontkennen.
 
After the Soviet Union collapsed, Gorbachov was even enrolled on this disinformation campaign and produced material allegedly from the Soviet archives which 'proved' that the Soviets committed the atrocity and, of course, that they did so on Stalin's orders. Well, we know the interest that the Gorbachovs of this world have in demonising Stalin. Their target is not so much Stalin as socialism. Their purpose in denigrating socialism is to restore capitalism and bring lives of luxurious parasitism to themselves and their hangers-on at the cost of mass suffering among the Soviet peoples. Their cynicism matches that of the German Nazis and it is hardly surprising to find them singing from the same hymn sheet. 

Nadat de Sovjet-Unie in elkaar stortte, Gorbatsjov was zelfs ingeschreven op deze desinformatie campagne en geproduceerd materiaal zou uit de Sovjet-archieven die 'bewezen' dat de Russen de gruweldaad gepleegd, en natuurlijk dat ze dit hebben gedaan op bevel van Stalin. Nou, we weten het belang dat de Gorbachovs van deze wereld hebben in het demoniseren van Stalin. Hun doel is niet zozeer het socialisme als Stalin. Hun doel in het belasteren van het socialisme is om het kapitalisme te herstellen en het leven van luxe parasitisme te brengen om zichzelf en hun meelopers ten koste van de massa leed onder de Sovjet-volkeren. Hun cynisme overeenkomt met die van de Duitse nazi's en het niet verwonderlijk is ze te vinden zingen uit hetzelfde zangboek.
 
Bourgeois sources blithely claim that Soviet evidence in support of blaming the Germans for the atrocity was either totally absent or based purely on hearsay evidence of terrorised inhabitants of the region. They don't mention one piece of evidence which even Goebbels had to admit was a bit of a bummer from his point of view. He wrote in his diary on 8 May 1943, "Unfortunately, German ammunition has been found in the graves at Katyn … It is essential that this incident remains a top secret. If it were to come to the knowledge of the enemy the whole Katyn affair would have to be dropped. "
 
Bourgeois vrolijk bronnen beweren dat Sovjet-bewijs ter ondersteuning van het beschuldigen van de Duitsers voor de gruweldaad was ofwel geheel afwezig of louter gebaseerd op geruchten bewijs van geterroriseerde bewoners van de regio. Ze vermelden niet een stuk van het bewijs dat zelfs Goebbels moest toegeven was een beetje een bummer vanuit zijn oogpunt. Hij schreef in zijn dagboek op 08.05.1943, "Helaas, de Duitse munitie is gevonden in de graven bij Katyn ... Het is essentieel dat dit incident blijft een top-secret. Als het ware om te komen tot de kennis van de vijand, de hele affaire Katyn zou moeten worden geschrapt. "
 
In 1971 there was correspondence in The Times suggesting the Katyn massacres could not have been done by the Germans since they went in for machine gunning and gas chambers rather than despatching prisoners in the way the Katyn victims had been killed, i.e., by a shot in the back of the head. A former German solider then living in Godalming, Surrey, intervened in this correspondence:
"As a German soldier, at that time convinced of the righteousness of our cause, I have taken part in many battles and actions during the Russian campaign. I have not been to Katyn nor to the forest nearby. But I well remember the hullabaloo when the news broke in 1943 about the discovery of the ghastly mass grave near Katyn, which area was then threatened by the Red Army.
 
In 1971 was er correspondentie in The Times suggereert dat de slachtingen Katyn kon niet zijn gedaan door de Duitsers, omdat ze gingen naar binnen voor machine Gunning en de gaskamers in plaats van verzending van gevangenen in de manier waarop de slachtoffers van Katyn was gedood, dat wil zeggen, door een schot in de achterkant van het hoofd. Een voormalige Duitse soldaat, die toen in Godalming, Surrey, intervenieerde in deze correspondentie:
"Als een Duitse soldaat, op dat moment overtuigd van de rechtvaardigheid van onze zaak, heb ik deelgenomen aan vele gevechten en acties tijdens de Russische campagne. Heb ik nog niet geweest Katyn, noch aan de bos in de buurt. Maar ik weet nog goed wanneer het tumult het nieuws brak in 1943 over de ontdekking van het massagraf in de buurt afschuwelijke Katyn, welk gebied dan bedreigd werd door het Rode Leger.
 
"Josef Goebbels, as the historic records show, has fooled many people. After all, that was his job and few would dispute his almost complete mastery of it. What is surprising indeed, however, is that it still shows evidence in the pages of The Times thirty odd years later. Writing from experience I do not think that at that late time of the war Goebbels managed to fool many German soldiers in Russia on the Katyn issue … German soldiers knew about the shot in the back of the head all right … we German soldiers knew that the Polish officers were despatched by none other than our own." Moreover, very many witnesses came forward to attest to the presence of Polish prisoners in the region after the Germans had taken it over. 
 
"Josef Goebbels, de historische gegevens blijkt, is gek veel mensen. Immers, dat was zijn baan en weinigen zouden zijn bijna volledige beheersing van het geschil. Wat verrassend is, inderdaad, echter is dat het bewijsmateriaal blijkt nog steeds in de pagina's van The Times dertigtal jaar later. Schrijvend vanuit ervaring die ik denk niet dat op dat late tijdstip van de oorlog Goebbels heeft veel Duitse soldaten dwaas in Rusland over de kwestie Katyn ... Duitse soldaten wist het schot in de rug van het hoofd goed ... we Duitse soldaten wisten dat de Poolse officieren werden verzonden door niemand minder dan onze eigen". Bovendien, heel veel getuigen kwam naar voren om de aanwezigheid van Poolse gevangenen getuigen in de regio na de Duitsers hadden het wel overgenomen.
 
Maria Alexandrovna Sashneva, a local primary school teacher, gave evidence to a Special commission set up by the Soviet Union in September 1943, immediately after the area was liberated from the Germans, to the effect that in August 1941, two months after Soviet withdrawal, she had hidden a Polish war prisoner in her house. His name had been Juzeph Lock, and he had spoken to her of ill-treatment suffered by Polish prisoners under the Germans:
"When the Germans arrived they seized the Polish camp and instituted a strict regime in it. The Germans did not regard the Poles as human beings. They oppressed and outraged them in every way. On some occasions Poles were shot without any reason at all. He decided to escape…"
Several other witnesses gave evidence that they had seen the Poles during August and September 1941 working on the roads.
 
Maria Alexandrovna Sashneva, een plaatselijke onderwijzer, gaf blijk van een speciale commissie opgericht door de Sovjet-Unie in september 1943, onmiddellijk na het gebied werd bevrijd van de Duitsers, om het effect dat in augustus 1941, twee maanden na de Sovjet-terugtrekking, ze verstopt had een Poolse krijgsgevangene in haar huis. Zijn naam was Juzeph Lock, en hij tot haar gesproken had van de mishandeling geleden door Poolse gevangenen die de Duitsers:
"Toen de Duitsers kwamen zij grepen de Poolse kamp en een streng regime ingesteld in. De Duitsers deden niet wat de Polen als menselijke wezens. Zij onderdrukten en verontwaardigd ze in elk opzicht. Bij sommige gelegenheden Polen werden doodgeschoten, zonder enige reden. Hij besloot te ontsnappen ... "
Diverse andere getuigen gaven het bewijs dat hij had gezien dat de Polen in augustus en september 1941 gewerkt aan de wegen.
 
Moreover, witnesses also testified to round-ups by the Germans of escaped Polish prisoners in the autumn of 1941. Danilenko, a local peasant, was among several witnesses who testified to this.
"Special round ups were held in our place to catch Polish war prisoners who had escaped. Some searches took place in my house 2 or 3 times. After one such search I asked the headman .. whom they were looking for in our village. [He] said that an order had been received from the German Kommandatur according to which searches were to be made in all houses without exception, since Polish war prisoners who had escaped from the camp were hiding in our village. "
 
Bovendien getuigen ook getuigde razzia door de Duitsers van ontsnapte Poolse gevangenen in het najaar van 1941. Danilenko, een plaatselijke boer, was een van meerdere getuigen die getuigde daarvan.
"Speciale ronde ups werden gehouden in onze plaats aan de Poolse krijgsgevangenen, die waren ontsnapt te vangen. Sommige zoekopdrachten namen plaats in mijn huis 2 of 3 keer. Na een dergelijke zoekacties Ik vroeg de hoofdman .. wie ze op zoek waren in ons dorp. [ Hij] heeft gezegd dat een order had ontvangen van de Duitse Kommandatur volgens welke zoekopdrachten moesten worden gemaakt in alle huizen, zonder uitzondering, omdat de Poolse krijgsgevangenen, die waren ontsnapt uit het kamp werden onderduikers in ons dorp. "
 
Obviously the Germans did not shoot the Poles in full sight of local witnesses, but there is nonetheless significant evidence from local people as to what was happening. One witness was Alexeyeva who had been detailed by the headman of her village to serve the German personnel at a country house in the section of the Katyn Forest known as Kozy Gory, which had been the rest home of the Smolensk administration of the People's Commissariat of Internal Affairs. This house was situated some 700 metres from where the mass graves were found. Alexeyeva said:
"At the close of August and during most of September 1941 several trucks used to come practically every day to the Kozy Gory country house. At first I paid no attention to that, but later I noticed that each time these trucks arrived at the grounds of the country house they stopped for half an hour, and sometimes for a whole hour, somewhere on the country road connecting the country house with the highway. I drew this conclusion because some time after these trucks reached the grounds of the country house the noise they made would cease."
 
Natuurlijk zijn de Duitsers niet schiet op de Polen in volle zicht van de plaatselijke getuigen, maar er is niettemin belangrijk bewijs van de lokale bevolking over wat er gebeurde. Een getuige was Alexeyeva die waren gedetailleerd door de hoofdman van haar dorp aan de Duitse personeel dienen in een landhuis in het gedeelte van het Katyn Forest bekend als Kozy Gory, dat was het rusthuis van de Smolensk administratie van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken. Dit huis is gelegen ongeveer 700 meter van waar de massagraven waren gevonden. Alexeyeva zei:
"Aan het einde van augustus en gedurende het grootste deel van september 1941 een aantal vrachtwagens die worden gebruikt om praktisch komen elke dag naar de Kozy Gory landhuis. Eerst had ik geen aandacht aan dat, maar later merkte ik dat elke keer dat deze wagens aangekomen op het terrein van Het landhuis stopten ze voor een half uur, en soms voor een heel uur, ergens op het land weg tussen het landhuis met de snelweg. Ik trok deze conclusie omdat enige tijd na deze trucks bereikt het terrein van het landhuis het lawaai dat ze gemaakt zou ophouden."
 
"Simultaneously with the noise stopping single shots would be heard. The shots followed each other at short but approximately even intervals. Then the shooting would die down and the trucks would drive right up to the country house. German soldiers and NCOs came out of the trucks. Talking noisily they went to wash in the bathhouse, after which they engaged in drunken orgies.
"On days when the trucks arrived more soldiers from some German military units used to arrive at the country house. Special beds were put up for them… Shortly before the trucks reached the country house armed soldiers went to the forest evidently to the spot where the trucks stopped because in half an hour they returned in these trucks, together with the soldiers who lived permanently in the country house."
 
"Tegelijk met het geluid te stoppen enkele schoten gehoord zouden worden. De schoten volgden elkaar op korte, maar ongeveer gelijk tijdstippen. Vaststelling van de schietpartij zouden sterven en de trucks zouden tot aan het landhuis rijden. Duitse soldaten en onderofficieren kwam uit de vrachtwagens. Talking luidruchtig gingen ze te wassen in het badhuis, waarna ze zich bezighouden met dronken orgieën.
"Op dagen dat de vrachtwagens meer soldaten kwamen van enkele Duitse militaire eenheden die gebruikt worden om te komen tot het landhuis. Speciale bedden werden opgemaakt voor hen ... Kort voor de vrachtwagens het landhuis bereikt gewapende soldaten gingen naar het bos kennelijk naar de plek waar de vrachtwagens gestopt omdat in een half uur keerden zij terug in deze trucks, samen met de soldaten die permanent woonde in het landhuis."
 
"…On several occasions I noticed stains of fresh blood on the clothes of two Lance Corporals. From all this I inferred that the Germans brought people in the truck to the country house and shot them."
Alexeyeva also discovered that the people being shot were Polish prisoners.
"Once I stayed at the country house somewhat later than usual… Before I finished the work which had kept me there, a soldier suddenly entered and told me I could go … He … accompanied me to the highway."
 
"... Bij verschillende gelegenheden heb ik vlekken van vers bloed zag aan de kleding van twee korporaals Lance. Van dit alles heb ik afgeleid dat de Duitsers mensen brachten in de truck om het landhuis en schoot ze."
Alexeyeva ontdekte ook dat de mensen die worden neergeschoten waren Poolse gevangenen.
"Toen ik verbleef in het landhuis iets later dan normaal ... Voordat ik klaar met het werk, dat had me daar gehouden, een soldaat plotseling binnen en zei dat ik kon gaan ... Hij ... samen met mij naar de snelweg."
 
"Standing on the highway 150 or 200 metres from where the road branches off to the country house I saw a group of about 30 Polish war prisoners marching along the highway under heavy German escort… I halted near the roadside to see where they were being led, and I saw that they turned towards our country house at Kozy Gory.
"Since by that time I had begun to watch closely everything going on at the country house, I became interested. I went back some distance along the highway, hid in bushes near the roadside, and waited. In some 20 or 30 minutes I heard the familiar single shots. "
The other two requisitioned maids at the country house, Mikhailova and Konakhovskaya, gave supporting evidence. Other residents of the area gave similar evidence.
Basilevsky, director of the Smolensk observatory, was appointed deputy burgomeister to Menshagin, a Nazi collaborator. Basilevsky was trying to secure the release from German custody of a teacher, Zhiglinsky, and persuaded Menshagin to speak to the German commander of the region, Von Schwetz, about this matter. Menshagin did so but reported back it was impossible to secure this release because "instructions had been received from Berlin prescribing the strictest regime be maintained. "
 
"Permanent op de snelweg 150 of 200 meter van waar de weg afbuigt naar het landhuis ik een groep van ongeveer 30 Poolse krijgsgevangenen marcheren langs de snelweg zag onder zware Duitse escorte ... Ik bleef in de buurt langs de weg om te zien waar ze werden geleid , en ik zag dat ze naar ons land huis op Kozy Gory.
"Sinds die tijd had ik begonnen om te kijken nauw reilen en zeilen van het landhuis, raakte ik geïnteresseerd. Ging ik terug op enige afstand langs de snelweg, verstopte zich in de buurt van struiken langs de weg, en wachtte. In ongeveer 20 of 30 minuten hoorde ik de bekende enkele schoten. "
De andere twee meiden opgeëist op het landhuis, en Michajlova Konakhovskaya, gaf bewijsmateriaal. Andere bewoners van het gebied gaven soortgelijke bewijsstukken.
Basilevsky, directeur van het observatorium Smolensk, werd benoemd tot adjunct burgomeister op Menshagin, een collaborateur. Basilevsky probeerde om de vrijlating van Duitse gezag van een leraar, Zhiglinsky veilig, en overreedde Menshagin om te spreken met de Duitse commandant van de regio, Von Schwetz, over deze kwestie. Menshagin deed verslag uitbracht, maar het onmogelijk was om deze vrij te krijgen omdat "instructies had ontvangen uit Berlijn het voorschrijven van het strengste regime worden gehandhaafd."
 
Basilevsky then recounted his conversation with Menshagin:
"I involuntarily retorted 'Can anything else be stricter than the regime existing at the camp?' Menshagin looked at me in a strange way and bending to my ear, answered in a low voice: yes, there can be! The Russians can at least be left to die off, but as to the Polish war prisoners, the orders say they are to be simply exterminated. "
After liberation Menshagin's notebook was found written in his own handwriting, as confirmed by expert graphologists. Page 10, dated 15 August 1941, notes:
"All fugitive war prisoners are to be detained and delivered to the commandant's office. "
This in itself proves the Polish prisoners were still alive at that time. On page 15, which is undated, the entry appears: "Are there any rumours among the population concerning the shooting of Polish war prisoners in Kozy Gory (for Umnov) " (Umnov was the Chief of the Russian police).

Basilevsky Vervolgens vertelde zijn gesprek met Menshagin:
"Antwoordde ik onwillekeurig 'Kan iets anders te zijn strenger dan de bestaande regeling in het kamp?" Menshagin keek me op een vreemde manier en buigen naar mijn oor, antwoordde met een lage stem: ja, er kan worden! De Russen kunnen in ieder geval worden achtergelaten om te sterven uit, maar als de Poolse krijgsgevangenen, de orders zeggen dat ze zijn om gewoon uitgeroeid worden. '
Na de bevrijding Menshagin's notebook was gevonden werd geschreven in zijn eigen handschrift, zoals bevestigd door deskundige grafologen. Pagina 10 van 15 augustus 1941, merkt op:
"Alle voortvluchtige krijgsgevangenen worden vastgehouden en afgeleverd bij het kantoor van de commandant."
Dit op zich bewijst dat de Poolse gevangenen nog in leven waren op dat moment. Op bladzijde 15, die is gedateerd, verschijnt de vermelding: "Zijn er geruchten onder de bevolking met betrekking tot de opname van Poolse krijgsgevangenen in Kozy Gory (voor Umnov)" (Umnov was het hoofd van de Russische politie).
 
A number of witnesses gave evidence that they had been pressured in 1942-43 by the Germans to give false testimony as to the shooting of the Poles by the Russians. 
Parfem Gavrilovich Kisselev, a resident of the village closest to Kozy Gory, testified that he had been summonsed in autumn of 1942 to the Gestapo where he was interviewed by a German officer:
"The officer stated that, according to information at the disposal of the Gestapo, in 1940, in the area of Kozy Gory in the Katyn Forest, staff members of the People's Commissariat for Internal Affairs shot Polish officers, and he asked me what testimony I could give on this score. I answered that I had never heard of the People's Commissariat for Internal Affairs shooting people at Kozy Gory, and that anyhow it was impossible, I explained to the officer, since Kozy Gory is an absolutely open and much frequented place, and if shootings had gone on there the entire population of the neighbouring villages would have known …
 
Een aantal getuigen heeft het bewijs was dat ze onder druk gezet in 1942-1943 door de Duitsers om valse getuigenis ten aanzien van het doodschieten van de Polen door de Russen te geven.
Parfem Gavrilovitsj Kisselev, een inwoner van het dorp het dichtst bij Kozy Gory, getuigde dat hij was gedagvaard in het najaar van 1942 aan de Gestapo, waar hij werd geïnterviewd door een Duitse officier:
"De officier heeft verklaard dat, volgens de informatie ter beschikking van de Gestapo, in 1940, op het gebied van Kozy Gory in het Katyn Forest, medewerkers van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken Poolse officieren neergeschoten, en hij vroeg me wat getuigenis ik kunnen geven op deze score. antwoordde ik dat ik nog nooit had gehoord van de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken het neerschieten van mensen op Kozy Gory, en dat hoe dan ook onmogelijk was, legde ik de officier, omdat Kozy Gory is een absoluut open en veel bezochte plaats , en als schietpartijen waren gegaan van het bestaan van de gehele bevolking van de omliggende dorpen zou hebben geweten ...
 
"…The interpreter, however, would not listen to me, but took a handwritten document from the desk and read it to me. It said that I, Kisselev, resident of a hamlet in the Kozy Gory area, personally witnessed the shooting of Polish officers by staff members of the People's Commissariat for Internal Affairs in 1940.
"Having read the document, the interpreter told me to sign it. I refused to do so… Finally he shouted 'Either you sign it at once or we shall destroy you. Make your choice.'
 
"... De tolk echter, zou niet naar me luisteren, maar nam een handgeschreven document van het bureau en lees het voor mij. Hij zei dat ik, Kisselev, inwoner van een gehucht in het gebied Kozy Gory, persoonlijk de opnames van de Poolse getuige ambtenaren door medewerkers van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken in 1940.
"Na het document te lezen, de tolk vertelde me om het te ondertekenen. Ik weigerde dat te doen ... Tot slot riep hij" Ofwel je tekent in een keer of we je vernietigen. Maak uw keuze. '
 
"Frightened by these threats, I signed the document and thought that would be the end of the matter. "
But it wasn't the end of the matter, because the Germans expected Kisselev to give parol evidence of what he had 'witnessed' to groups of 'delegates' invited by the Germans to come to the area to witness the evidence of supposed Soviet atrocities.
Soon after the German authorities had announced the existence of the mass graves to the world in April 1943, "the Gestapo interpreter came to my house and took me to the forest in the Kozy Gory area.
 
"Geschrokken door deze bedreigingen, Ik heb het document ondertekend en dacht dat zou het einde van de zaak."
Maar het was niet het einde van de zaak, omdat de Duitsers verwacht op Kisselev Parol bewijs van wat hij had 'getuige' groepen 'afgevaardigden uitgenodigd door de Duitsers om te komen tot het gebied getuige van het bewijs van de vermeende Sovjet wreedheden te geven .
Spoedig nadat de Duitse autoriteiten hadden aangekondigd het bestaan van de massagraven in de wereld in april 1943, "de Gestapo tolk kwam naar mijn huis en nam me mee naar het bos in de Kozy Gory gebied.
 
"When we had left the house and were alone together, the interpreter warned me that I must tell the people present in the forest everything exactly as I had written it down in the document I had signed at the Gestapo.
"When I came to the forest I saw the open graves and a group of strangers. The interpreter told me that these were Polish delegates who had arrived to inspect the graves. When we approached the graves the delegates started asking me various questions in Russian in connection with the shooting of the Poles, but as more than a month had passed since I had been summoned to the Gestapo I forgot everything that was in the document I had signed, got mixed up, and finally said I didn't know anything about the shooting of Polish officers.
 
"Toen hadden we het huis verlaten en alleen waren, de tolk waarschuwde me dat ik moet de mensen in het bos alles precies zoals ik had het opgeschreven in het document dat ik had getekend bij de Gestapo te vertellen.
"Toen ik naar het bos zag ik de open graven en een groep van vreemden. De tolk vertelde me dat deze waren Poolse afgevaardigden die gekomen was om de graven te inspecteren. Als we de graven van de afgevaardigden vroegen mij verschillende vragen in het Russisch in de benaderde verband met de opnames van de Polen, maar als meer dan een maand voorbij sinds ik was opgeroepen om de Gestapo vergat ik alles wat er in het document dat ik had getekend, maar ik heb gemengd, en uiteindelijk zei dat ik niet iets over weten het doodschieten van Poolse officieren.
 
"The German officer got very angry. The interpreter roughly dragged me away from the 'delegation' and chased me off. Next morning a car with a Gestapo officer drove up to my house. He found me in the yard, told me that I was under arrest, put me into the car and took me to Smolensk Prison …
 
"De Duitse officier werd heel boos. De tolk ongeveer sleurde me weg van de 'delegatie' en joeg me weg. De volgende ochtend een auto met een Gestapo-officier reed naar mijn huis. Hij vond mij in de tuin, vertelde me dat ik was onder arrestatie, bracht me in de auto en nam me mee naar Smolensk Gevangenis ...
 
"After my arrest I was interrogated many times, but they beat me more than they questioned me. The first time they summoned me they beat me up heavily and abused me, complaining that I had let them down, and then sent me back to the cell. During the next summons they told me I must state publicly that I had witnessed the shooting of Polish officers by the Bolsheviks, and that until the Gestapo was satisfied I would do this in good faith, I would not be released from prison. I told the officer that I would rather sit in prison than tell people lies to their faces. After that I was badly beaten up.
 
"Na mijn arrestatie was ik vele malen ondervraagd, maar slaan ze me meer dan ze mij ondervraagd. De eerste keer dat ze liet me slaan ze me zwaar misbruikt en mij klagen dat ik had in de steek laten, en vervolgens stuurde me terug naar de cel. Gedurende de volgende dagvaarding vertelden ze me dat ik moet vermelden dat ik het publiek was getuige geweest van het doodschieten van Poolse officieren door de bolsjewieken, en dat tot de Gestapo tevreden was zou ik dit doen in goed vertrouwen, zou ik niet uit de gevangenis vrijgelaten. Ik vertelde de officier dat ik liever zou zitten in de gevangenis dan vertellen de mensen leugens op hun gezichten. Daarna was ik zwaar in elkaar geslagen.
 
"There were several such interrogations accompanied by beatings, and as a result I lost all my strength, my hearing became poor and I could not move my right arm. About one month after my arrest a German officer summoned me and said: 'You see the consequences of your obstinacy, Kisselev. We have decided to execute you. In the morning we shall take you to Katyn Forest and hang you.' I asked the officer not to do this, and started pleading with them that I was not fit for the part of 'eye-witness' of the shooting as I did not know how to tell lies and therefore I would mix everything up again.
 
"Er waren een aantal van dergelijke ondervragingen begeleid door mishandeling, en als gevolg daarvan verloor ik al mijn kracht, mijn gehoor is arm geworden en ik kon niet bewegen mijn rechterarm. Ongeveer een maand na mijn arrestatie een Duitse officier riep me en zei: 'Je ziet de gevolgen van uw koppigheid, Kisselev. We hebben besloten om u uit te voeren. In de ochtend zullen we nemen u mee naar Katyn Forest en hang je. " Ik vroeg de officier dit niet te doen, en begon met hen te smeken dat ik niet geschikt was voor het deel van 'ooggetuige' van de schietpartij als ik wist niet hoe te liegen en daarom zou ik meng alles weer omhoog.
 
"The officer continued to insist. Several minutes later soldiers came into the room and started beating me with rubber clubs. Being unable to stand the beatings and torture, I agreed to appear publicly with a fallacious tale about shooting of Poles by Bolsheviks. After that I was released from prison, on conditions that on the first demand of the Germans I would speak before 'delegations' in Katyn Forest… 
 
"De officier bleef volhouden. Soldaten Enkele minuten later kwam de kamer binnen en begon me slaan met een rubberen clubs. Niet in staat om de afstraffingen staan en marteling, ik overeengekomen om in het openbaar verschijnen met een bedrieglijke verhaal over opname van Polen door bolsjewieken. Na deze Ik werd uit de gevangenis vrijgelaten, op voorwaarde dat op de eerste vraag van de Duitsers zou ik voor 'delegaties spreken' in Katyn Forest ...
 
"On every occasion, before leading me to the graves in the forest, the interpreter used to come to my house, call me out into the yard, take me aside to make sure that no one would hear, and for half an hour make me memorise by heart everything I would have to say about the alleged shooting of Polish officers by the People's Commissariat for Internal Affairs in 1940.
 
"Op elke gelegenheid, voordat leidt me naar de graven in het bos, de tolk gebruikt om naar mijn huis komen, bel me op het erf, neem me opzij om ervoor te zorgen dat niemand zou horen, en gedurende een half uur maakt me bewaar het met hart alles wat ik zou moeten zeggen over de vermeende schietpartij van Poolse officieren door de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken in 1940.
 
"I recall that the interpreter told me something like this: 'I live in a cottage in 'Kozy Gory' area not far from the country house of the People's Commissariat for Internal Affairs. In spring 1940 I saw Poles taken on various nights to the forest and shot there'. And then it was imperative that I must state literally that 'this was the doing of the People's Commissariat for Internal Affairs.'
 
"Ik herinner me dat de tolk vertelde me zoiets als dit: 'Ik woon in een huisje in' Kozy Gory 'gebied niet ver van het landhuis van de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken. In het voorjaar van 1940 Ik Polen genomen op verschillende nachten om de zaag bos in en schoten daar '. En toen was het absoluut noodzakelijk dat ik letterlijk moet worden vermeld dat' dit was het doen van de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken."
 
After I had memorised what the interpreter told me he would take me to the open graves in the forest and compel me to repeat all this in the presence of 'delegations' which came there.
"My statements were strictly supervised and directed by the Gestapo interpreter. Once when I spoke before some 'delegation', I was asked the question: 'Did you see these Poles personally before they were shot by the Bolsheviks?' I was not prepared for such a question and answered the way it was in fact, i.e., that I saw Polish war prisoners before the war, as they walked on the roads. Then the interpreter roughly dragged me aside and drove me home.
 
Nadat ik had onthouden wat de tolk vertelde me dat hij me zou nemen om de open graven in het bos en dwingen me om dit alles te herhalen in de aanwezigheid van 'delegaties', die er kwam.
"Mijn uitspraken werden onder streng toezicht en geregisseerd door de Gestapo tolk. Eenmaal toen ik sprak voordat sommigen 'delegatie', werd mij gevraagd de vraag: 'Heb je deze Polen persoonlijk voordat ze werden doodgeschoten door de bolsjewieken?' Ik was niet voorbereid op een dergelijke vraag beantwoord en de manier waarop het was in feite, dat wil zeggen, dat ik Poolse krijgsgevangenen zag voor de oorlog, toen ze op de wegen. Dan is de tolk ongeveer sleepte me opzij en reed me naar huis.
 
"Please believe me when I say that all the time I felt pangs of conscience, as I knew that in reality the Polish officers had been shot by the Germans in 1941. I had no other choice, as I was constantly threatened with the repetition of my arrest and torture. "
Numerous people corroborated Kisselev's testimony, and a medical examination corroborated his story of having been tortured by the Germans.
 
"Gelooft u mij als ik zeg dat ik de hele tijd gewetenswroeging voelde, omdat ik wist dat in werkelijkheid de Poolse officieren waren doodgeschoten door de Duitsers in 1941. Ik had geen andere keuze, want ik werd voortdurend bedreigd met de herhaling van mijn arrestatie en marteling. "
Talloze mensen bevestigd Kisselev getuigenis, en een medisch onderzoek bevestigd zijn verhaal van te zijn gemarteld door de Duitsers.
 
Pressure was also brought on Ivanov, employed at the local railway station (Gnezdovo) to bear false witness:
"The officer inquired whether I knew that in spring 1940 large parties of captured Polish officers had arrived at Gnezdovo station in several trains. I said that I knew about this. The officer then asked me whether I knew that in the same spring 1940, soon after the arrival of the Polish officers, the Bolsheviks had shot them all in the Katyn Forest. I answered that I did not know anything about that, and that it could not be so, as in the course of 1940-41 up to the occupation of Smolensk by the Germans, I had met captured Polish officers who had arrived in spring 1940 at Gnezdovo station, and who were engaged in road construction work. 

De druk werd ook ingesteld op Ivanov, werkzaam bij het plaatselijke treinstation (Gnezdovo) om valse getuigenis af:
"De officier vroeg of ik wist dat er in het voorjaar van 1940 de grote partijen van de gevangen Poolse officieren waren aangekomen op het station Gnezdovo in verschillende treinen. Ik zei dat ik wist over. De agent vroeg me dan of ik dat wist in dezelfde voorjaar van 1940 snel, na de komst van de Poolse officieren, hadden de bolsjewieken doodgeschoten ze allemaal in de Katyn Forest. antwoordde ik dat ik niet iets over weet, en dat het niet zo kunnen worden, zoals in de loop van 1940-41 tot de bezetting van Smolensk door de Duitsers, had ik ontmoet gevangen Poolse officieren die al jaren in het voorjaar van 1940 arriveerde op het station Gnezdovo, en die bezig waren met werkzaamheden in de wegenbouw.
 
"The officer told me that if a German officer said the Poles had been shot by the Bolsheviks it meant that this was a fact. 'Therefore', the officer continued, 'you need not fear anything, and you can sign with a clear conscience a protocol saying that the captured Polish officers were shot by the Bolsheviks and that you witnessed it'.

"De officier vertelde me dat als een Duitse officier zei dat de Polen waren doodgeschoten door de bolsjewieken het betekende dat dit was een feit. Daarom ', bleef de officier,' Je hoeft nergens bang voor, en kunt u zich aanmelden met een zuiver geweten een protocol te zeggen dat de gevangen Poolse officieren werden doodgeschoten door de bolsjewieken en dat u er getuige van was '.
 
"I replied that I was already an old man, that I was 61 years old, and did not want to commit a sin in my old age. I could only testify that the captured Poles really arrived at Gnezdovo station in spring 1940. The German officer began to persuade me to give the required testimony promising that if I agreed he would promote me from the position of watchman on a railway crossing to that of stationmaster of Gnezdovo station, which I had held under the Soviet Government, and also to provide for my material needs. 

"Ik antwoordde dat ik al een oude man, dat ik was 61 jaar oud, en wilde niet een zonde te begaan in mijn ouderdom. Ik kon alleen maar getuigen dat de gevangen Polen echt aangekomen bij het station Gnezdovo in het voorjaar van 1940. De Duitse officier begon me over te halen om de vereiste verklaring veelbelovende geven dat als ik overeengekomen dat hij me zou bevorderen van de positie van poortwachter op een spoorwegovergang aan die van stationschef van station Gnezdovo, die ik had gehouden onder de Sovjet-regering, en ook te zorgen voor mijn materiële behoeften.
 
"The interpreter emphasised that my testimony as a former railway official at Gnezdovo station, the nearest station to Katyn Forest, was extremely important for the German Command, and that I would not regret it if I gave such testimony. I understood that I had landed in an extremely difficult situation, and that a sad fate awaited me. However, I again refused to give false testimony to the German officer. He started shouting at me, threatened me with a beating and shooting, and said I did not understand what was good for me. However, I stood my ground. The interpreter then drew up a short protocol in German on one page, and gave me a free translation of its contents. This protocol recorded, as the interpreter told me, only the fact of the arrival of the Polish war prisoners at Gnezdovo station. When I asked that my testimony be recorded not only in German but also in Russian, the officer finally went beside himself with fury, beat me up with a rubber club and drove me off the premises…".
 
"De tolk benadrukte dat mijn getuigenis als een voormalige ambtenaar bij de spoorwegen op Gnezdovo station, het dichtstbijzijnde station naar Katyn Bos, was zeer belangrijk voor de Duitse commando, en dat ik het niet zou betreuren als ik zo'n getuigenis gaf. Begreep ik dat ik was geland in een uiterst moeilijke situatie, en dat een trieste lot wachtte mij. Maar ik weigerde opnieuw om valse getuigenis te geven aan de Duitse officier. Hij begon te schreeuwen tegen me, bedreigde me met een pak slaag en schieten, en zei dat ik niet begreep wat er goed voor me. Maar ik stond mijn grond. De tolk heeft vervolgens een kort protocol in het Duits op een pagina, en gaf mij een vrije vertaling van de inhoud ervan. Dit protocol opgenomen, zoals de tolk vertelde me, alleen het feit van de komst van de Poolse krijgsgevangenen op Gnezdovo station. Toen ik vroeg dat mijn getuigenis niet alleen in het Duits, maar ook worden opgenomen in het Russisch, de officier ging tenslotte buiten zichzelf van woede, sloeg me met een rubberen xxxx en reed me xxxx... ".
 
Savvateyev was another person pressurised by the Germans to give false testimony. He told the Soviet Commission of Inquiry:
"In the Gestapo I testified that in spring 1940 Polish war prisoners arrived at the station of Gnezdovo in several trains and proceeded further in trucks, and I did not know where they went. I also added that I repeatedly met those Poles later on the Moscow-Minsk highway, where they were working on repairs in small groups. The officer told me I was mixing things up, that I could not have met the Poles on the highway, as they had been shot by the Bolsheviks, and demanded that I testify to this.
 
Savvateyev was een andere persoon onder druk door de Duitsers om valse getuigenis af te leggen. Hij vertelde de Sovjet-commissie van onderzoek:
"In de Gestapo Ik getuigde dat in het voorjaar van 1940 Poolse krijgsgevangenen aangekomen op het station van Gnezdovo in verschillende treinen en ging verder in vrachtwagens, en ik wist niet waar ze heen gingen. Ik voegde daaraan toe dat ik steeds die Polen ontmoet later op de Moskouse Minsk-snelweg, waar ze werden voor reparaties werken in kleine groepen. De agent vertelde me dat ik het mengen van dingen, dat ik niet zou de Polen op de snelweg hebben voldaan, zoals ze was neergeschoten door de bolsjewieken, en eiste dat ik getuig bij deze.
 
"I refused. After threatening and cajoling me for a long time, the officer consulted with the interpreter about something in German, and then the interpreter wrote a short protocol and gave it to me to sign. He explained that it was a record of my testimony. I asked the interpreter to let me read the protocol myself, but he interrupted me with abuse, ordering me to sign it immediately and get out. I hesitated a minute. The interpreter seized a rubber club hanging on the wall and made to strike me. After that I signed the protocol shoved at me. The interpreter told me to get out and go home, and not to talk to anyone or I would be shot…"
Others gave similar testimony.
 
"Ik weigerde. Na bedreigend en vleiend me voor een lange tijd, de officier met de tolk geraadpleegd over iets in het Duits, en vervolgens de tolk schreef een kort protocol en gaf het aan mij om te tekenen. Hij legde uit dat zij een verslag van mijn getuigenis. Ik vroeg de tolk om me te laten lezen van het protocol zelf, maar hij onderbrak me met misbruik, beval me om het te ondertekenen en onmiddellijk weg te gaan. aarzelde ik een minuut. De tolk in beslag genomen van een rubberen club opknoping op de muur en maakte om te staken mij. Daarna heb ik het protocol ondertekend duwde me aan. De tolk vertelde me om eruit te komen en naar huis gaan, en niet om te praten met iemand anders zou ik worden neergeschoten ... "
Anderen gaven vergelijkbare getuigenis.
 
Evidence was also given as to how the Germans 'doctored' the graves of the victims to try to eliminate evidence that the massacre took place not in the autumn of 1941 but in the spring of 1940 shortly after the Poles first arrived in the area. Alexandra Mikhailovna had worked during the German occupation in the kitchen of a German military unit. In March 1943 she found a Russian war prisoner hiding in her shed:
"From conversation with him I learned that his name was Nikolai Yegorov, a native of Leningrad. Since the end of 1941 he had been in the German camp No. 126 for war prisoners in the town of Smolensk. At the beginning of March 1943, he was sent with a column of several hundred war prisoners from the camp to Katyn Forest. There they, including Yegorov, were compelled to dig up graves containing bodies in the uniforms of Polish officers, drag these bodies out of the graves and take out of their pockets documents, letters, photographs and all other articles.
 
Het bewijs werd ook bepaald hoe de Duitsers 'gesleuteld' de graven van de slachtoffers om te proberen te elimineren bewijs dat de massamoord niet plaatsvond in het najaar van 1941, maar in het voorjaar van 1940 kort na de Polen het eerst aankwam in het gebied. Alexandra Mikhailovna had gewerkt tijdens de Duitse bezetting in de keuken van een Duitse militaire eenheid. In maart 1943 vond ze een Russische krijgsgevangene zich schuil in haar schuur:
"Uit een gesprek met hem heb ik geleerd dat zijn naam was Nikolai Yegorov, een inwoner van Leningrad. Sinds het einde van 1941 was hij in het Duitse kamp No 126 voor de krijgsgevangenen in de stad Smolensk. Aan het begin van maart 1943, Hij is verzonden met een kolom van enkele honderden krijgsgevangenen uit het kamp van Katyn Forest. Daar worden ze, met inbegrip van Yegorov, werden gedwongen tot het graven van graven die lichamen in de uniformen van Poolse officieren, sleept u deze organen uit de graven en uit te nemen hun zakken documenten, brieven, foto's en alle andere artikelen.
 
"The Germans gave the strictest orders that nothing be left in the pockets on the bodies. Two war prisoners were shot because after they had searched some of the bodies, a German officer discovered some papers on these bodies. Articles, documents and letters extracted from the clothing on the bodies were examined by the German officers, who then compelled the prisoners to put part of the papers back into the pockets on the bodies, while the rest was flung on a heap of articles and documents they had extracted, and later burned.
 
"De Duitsers gaven de strengste orders dat niets worden achtergelaten in de zakken op de lichamen. Oorlog Twee gevangenen werden doodgeschoten omdat ze hadden gezocht na een aantal van de organen, een Duitse officier ontdekt wat papieren in deze organen. Artikelen, documenten en brieven uit de kleding van de lichamen werden onderzocht door de Duitse officieren, die vervolgens de gevangenen gedwongen om een deel van de papieren weer in de zakken van de organisaties, terwijl de rest werd op een hoop gooide van artikelen en documenten die zij had gewonnen, en later verbrand.
 
"Besides this, the Germans made the prisoners put in the pockets of the Polish officers some papers which they took from the cases or suitcases (I don't remember exactly) which they had brought along. All the war prisoners lived in Katyn Forest in dreadful conditions under the open sky, and were extremely strongly guarded… At the beginning of April 1943, all the work planned by the Germans was apparently completed, as for three days not one of the war prisoners had to do any work…
 
"Daarnaast zijn de Duitsers de gevangenen in de zakken van de Poolse officieren wat papieren die zij uit de kasten genomen en / of koffers (ik weet niet meer precies) die ze had meegebracht. Alle krijgsgevangenen leefden in Katyn Forest in erbarmelijke omstandigheden onder de blote hemel, en waren zeer sterk bewaakt ... Aan het begin van april 1943, alle geplande werkzaamheden door de Duitsers was blijkbaar afgesloten, zoals voor drie dagen niet een van de krijgsgevangenen moesten een werk doen ...
 
"Suddenly at night all of them without exception were awakened and led somewhere. The guard was strengthened. Yegorov sensed something was wrong and began to watch very closely everything that was happening. They marched for three or four hours in an unknown direction. They stopped in the forest at a pit in a clearing. He saw how a group of war prisoners were separated from the rest and driven towards the pit and then shot. The war prisoners grew agitated, restless and noisy. Not far from Yegorov several war prisoners attacked the guards. Other guards ran towards the place. Yegorov took advantage of the confusion and ran away into the dark forest, hearing shouts and firing.
 
'Plotseling' s nachts allemaal zonder uitzondering waren wakker en ergens geleid. De bewaker werd versterkt. Yegorov voelde er iets mis was en begon heel nauwlettend in de gaten dat alles wat er gebeurde. Ze marcheerden voor drie of vier uur in een onbekende richting. Ze stopten in het bos op een kuil op een open plek. Hij zag hoe een groep gevangenen van de oorlog werden gescheiden van de rest en gedreven in de richting van de put en vervolgens doodgeschoten. De oorlog groeiden gevangenen onrustig, rusteloos en lawaaierig. Niet ver van Yegorov verschillende aangevallen krijgsgevangenen de bewakers. Andere bewakers rende naar de plaats. Yegorov misbruik maakte van de verwarring en rende weg in het donkere bos, horen schreeuwen en schieten.
 
"After hearing this terrible story, which is engraved on my memory for the rest of my life, I became very sorry for Yegorov, and told him to come to my room, get warm and hide at my place until he had regained his strength.
 
"Na het horen van dit verschrikkelijke verhaal, dat is in mijn geheugen gegrift voor de rest van mijn leven, werd ik erg jammer voor Yegorov, en vertelde hem om te komen tot mijn kamer, warm en te verbergen op mijn plaats, totdat hij zijn kracht herwonnen had.
 
But Yegorov refused… He said no matter what happened he was going away that very night, and intended to try to get through the front line to the Red Army. In the morning, when I went to make sure whether Yegorov had gone, he was still in the shed. It appeared that in the night he had attempted to set out, but had only taken about 50 steps when he felt so weak that he was forced to return. This exhaustion was caused by the long imprisonment at the camp and the starvation of the last days. We decided he should remain at my place several days longer to regain his strength. After feeding Yegorov I went to work. When I returned home in the evening my neighbours Branova, Mariya Ivanovna, Kabanovskaya, Yekaterina Viktorovna told me that in the afternoon, during a search by the German police, the Red Army war prisoner had been found, and taken away. "
Further corroboration was given by an engineer mechanic called Sukhachev who had worked under the Germans as a mechanic in the Smolensk city mill:
"I was working at the mill in the second half of March, 1943. There I spoke to a German chauffeur who spoke a little Russian, and since he was carrying flour to Savenki village for the troops, and was returning on the next day to Smolensk, I asked him to take me along so that I could buy some fats in the village. My idea was that making the trip in a German truck would get over the risk of being held up at the control stations. The German agreed to take me, at a price.
"On the same day at 10 p.m. we drove on to the Somolensk-Vitebsk highway, just myself and the German driver in the machine. The night was light, and only a low mist over the road reduced the visibility. Approximately 22 or 23 kilometres from Smolensk at a demolished bridge on the highway there is a rather deep descent at the by-pass. We began to go down from the highway, when suddenly a truck appeared out of the fog coming towards us. Either because our brakes were out of order, or because the driver was inexperienced, we were unable to bring our truck to a halt, and since the passage was quite narrow we collided with the truck coming towards us. The impact was not very violent, as the driver of the other truck swerved to the side, as a result of which the trucks bumped and slid alongside each other.

"The right wheel of the other truck, however, landed in the ditch, and the truck fell over on the slope. Our truck remained upright. The driver and I immediately jumped out of the cabin and ran up to the truck which had fallen down. We were met by a heavy stench of putrefying flesh coming evidently from the truck.
"On coming nearer, I saw that the truck was carrying a load covered with a tarpaulin and tied up with ropes. The ropes had snapped with the impact, and part of the load had fallen out on the slope. This was a horrible load - human bodies dressed in military uniforms. As far as I can remember there were some six or seven men near the truck: one German driver, two Germans armed with tommy-guns - the rest were Russian war prisoners, as they spoke Russian and were dressed accordingly.

"The Germans began to abuse my driver and then made some attempts to right the truck. In about two minutes time two more trucks drove up to the place of the accident and pulled up. A group of Germans and Russian war prisoners, about ten men in all, came up to us from these trucks. … By joint efforts we began to raise the truck. Taking advantage of an opportune moment I asked one of the Russian war prisoners in a low voice: 'What is it?' He answered very quietly: 'For many nights already we have been carrying bodies to Katyn Forest'.
"Before the overturned truck had been raised a German NCO came up to me and my driver and ordered us to proceed immediately. As no serious damage had been done to our truck the driver steered it a little to one side and got on to the highway, and we went on. When we were passing the two covered trucks which had come up later I again smelled the horrible stench of dead bodies".
Various other people also gave testimony of having seen the trucks loaded with dead bodies.

One Zhukhov, a pathologist who actually visited graves in April 1943 at the invitation of the Germans, also gave evidence:
"The clothing of the bodies, particularly the greatcoats, boots and belts, were in a good state of preservation. The metal parts of the clothing - belt buckles, button hooks and spikes on shoe soles, etc. - were not heavily rusted, and in some cases the metal still retained its polish. Sections of the skin of the bodies which could be seen - faces, necks, arms - were chiefly a dirty green colour, and in some cases dirty brown, but there was no complete disintegration of the tissues, no putrefaction. In some cases bared tendons of whitish colour and parts of muscles could be seen.

"While I was at the excavations people were at work sorting and extracting bodies at the bottom of a big pit. For this purpose they used spades and other tools, and also took hold of bodies with their hands and dragged them from place to place by the arms, the legs or the clothing. I did not see a single case of bodies falling apart or any member being torn off.

"Considering all the above, I arrived at the conclusion that the bodies had remained in the earth not three years, as the Germans affirmed, but much less. Knowing that in mass graves, and especially without coffins, putrefaction of bodies progresses more quickly than in single graves, I concluded that the mass shooting of the Poles had taken place about a year and a half ago, and could have occurred in autumn 1941 or in spring 1942. As a result of my visit to the excavation site I became firmly convinced that a monstrous crime had been committed by the Germans. "
Several other people who visited the graves at the time gave like testimony.
Moreover, pathologists who examined the bodies in 1943 concluded that they could not have been dead longer than two years. Furthermore, documents were found on some of the bodies which had obviously been missed by the Germans when they doctored the evidence. These included a letter dated September 1940, a postcard dated 12 November 1940, a pawn ticket receipted 14 March 1941 and another receipted 25 March 1941. Receipts dated 6 April 1941, 5 May 1941, 15 May 1941 and an unmailed postcard in Polish dated 20 June 1941. Although all these dates pre-date Soviet withdrawal, they all postdate the time of the alleged murder of the prisoners by the Soviet authorities in the spring of 1940, the time given as the date of the supposed massacre by all those whom the Germans were able to bully into giving false testimony. If, as is claimed by bourgeois propagandists, these documents are forgeries, it would have been the easiest thing to forge documents which postdated the Soviet departure, but his was not done - and it was not done because the documents found were undoubtedly genuine.
 
(Verbergen)
Forum | Laatste bericht

Rik 12345, 16-06-10, 15:25, 7 jaren geleden: De moordpartijen in Katyn (Ella Rule) (vertaling)
CONCEPT VERTALING UIT HET ENGELS
(via google-vertalingen)

De Katyn Massacre
--------------------------------
 
door Ella Rule
Juli 2002
 
-----------------------------
 
At the end of the First World War, the boundary between Russia and Poland was settled as being along a line which became known as the Curzon line - Lord Curzon being the British statesman who had proposed it.
 
Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog, werd de grens tussen Rusland en Polen conform de lijn die bekend werd als de Curzon lijn. Lord Curzon was de Britse staatsman, die dit had voorgesteld.
 
This demarcation line was not to the liking of the Poles, who soon went to war against the Soviet Union in order to push their borders further eastward. The Soviet Union counter-attacked and were prepared not only to defend themselves but, against Stalin’s advice, to liberate the whole of Poland. Stalin considered such an aim to be doomed to failure because, he said, Polish nationalism had not yet run its course.
 
Deze demarcatielijn was niet naar de zin van de Polen, dat al snel ten strijde trok tegen de Sovjet-Unie om de grenzen meer richting oosten te verplaatsen. De Sovjet-Unie in de tegenaanval en bereid waren niet alleen om zich te verdedigen, maar tegen het advies van Stalin, om het geheel van Polen te bevrijden.
Stalin vond een dergelijk doel gedoemd te mislukken, omdat, zei hij, het Poolse nationalisme nog niet over zijn hoogtepunt heen was.
 
The Poles were determined NOT to be liberated so there was no point in trying. Hence the Poles put up fierce resistance to Soviet advances. Ultimately the Soviet Union was forced to retreat and even cede territory to the east of the Curzon line to Poland. The areas in question were Western Byelorussia and the western Ukraine - areas populated overwhelmingly by Byelorussians and Ukrainians respectively rather than by Poles. The whole incident could not but exacerbate the mutual dislike of the Poles and the Russians. 
 
De Polen wilden niet bepaald worden bevrijd (van het kapitalisme en het fascisme), dus had het geen geen zin dat te proberen. Vandaar dat de Polen hevige tegenstand aan de Sovjet Unie boden. Uiteindelijk werd de Sovjet-Unie gedwongen zich terug te trekken en zelfs het grondgebied af te staan aan het oosten van de Curzon lijn naar Polen. De gebieden in kwestie werden het westerse Wit-Rusland en de westelijke Oekraïne. Deze gebieden werden vooral bevolkt door Byelorussians respectievelijk Oekraïners; eerder dan door Polen. Het hele voorval kon niet verhinderen dat de wederzijdse afkeer van de Polen en de Russen toenam.
 
On 1 September 1939, Nazi German invaded Poland. On 17 September, the Soviet Union moved to reoccupy those parts of Poland that lay east of the Curzon line. Having taken over those areas, the Soviet Union set about distributing land to the peasants and bringing about the kind of democratic reforms so popular with the people and so unpopular with the exploiters. During the battle to retake the areas east of the Curzon line, the Soviet Union captured some 10,000 Polish officers, who became prisoners of war.
 
Op 1 september 1939 vielen de Duitse nazi's Polen binnen. Op 17 september verplaatst de Sovjet-Unie naar die delen van Polen die ten oosten van de Curzon lijn weder. Gelet overgenomen die gebieden, de Sovjet-Unie over het verspreiden van grond aan de boeren en brengen over de aard van de democratische hervormingen zo populair bij de mensen en zo impopulair met de uitbuiters.
Tijdens de slag om de gebieden ten oosten van de Curzon lijn te heroveren, nam de Sovjet-Unie ongeveer 10.000 Poolse officieren krijgsgevangen.
 
These prisoners were then held in camps in the disputed area and put to work road building, etc. Two years later, on 22 June 1941, Nazi Germany attacked the Soviet Union by surprise. The Red Army was forced hurriedly to retreat and the Ukraine was taken over by the Germans. During this hurried retreat it was not possible to evacuate to the Soviet interior the Polish prisoners of war.
 
Deze Polen werden vervolgens in kampen in het betwiste gebied te werk gesteld bij het aanlegen van wegen, etc. Twee jaar later, op 22 juni 1941 valt Nazi-Duitsland de Sovjet-Unie aan. Dit gebeurde per verrassing. [Zie elders.] Het Rode Leger werd gedwongen zich haastig terug te trekken en de Oekraïne werd overgenomen door de Duitsers. In deze haast van terug te trekken was het niet mogelijk om de Poolse krijgsgevangenente te evacueren naar de binnenlanden van de Sovjet Unie.
 
The chief of camp no. 1, Major Vetoshnikov gave evidence that he had applied to the chief of traffic of the Smolensk section of the Western Railway to be provided with railway cars for the evacuation of the Polish prisoners but was told it was unlikely to be possible. Engineer Ivanov, who had been the Chief of Traffic in the region at the time, confirmed there had been no railway cars to spare.
 
De chef van het kamp lukte dat niet. Hij, nummer 1, major Vetoshnikov gaf daarvoor bewijzen dat hij xxxx het hoofd van het verkeer van de Smolensk deel van de Western Railway werden voorzien van treinwagons voor de evacuatie van de Poolse gevangenen. Hij kreeg te horen dat het onmogelijk was. Engineer Ivanov, die had het hoofd van Verkeer is in de regio op het moment, er geen sprake was bevestigd treinwagons te sparen is geweest.
 
"Besides, " he said, "we could not send cars to the Gussino line, where the majority of the Polish prisoners were, since that line was already under fire". The result was that, following the Soviet retreat from the area, the Polish prisoners became prisoners of the Germans.
 
"Bovendien," zei hij, "we konden niet naar de auto's Gussino lijn, waar de meerderheid van de Poolse gevangenen werden, omdat deze lijn al onder vuur lag". Het resultaat was dat, na de Sovjet-Unie terug te trekken uit het gebied, de Poolse gevangenen werden krijgsgevangen genomen door de Duitsers.
 
In April 1943, the Hitlerites announced that the Germans had found several mass graves in the Katyn Forest near Smolensk, containing the bodies of thousands of Polish officers allegedly murdered by the Russians.
 
In april 1943, de Hitlerianen aangekondigd dat de Duitsers hadden een aantal massagraven in de buurt van Smolensk Katyn Forest gevonden, met daarin de lichamen van duizenden Poolse officieren vermoord zou zijn door de Russen.
 
This announcement was designed to further undermine the co-operation efforts of Poles and Soviets to defeat the Germans. The Russo-Polish alliance was always difficult because the Polish government in exile, based in London, was obviously a government of the exploiting classes.
 
Deze aankondiging werd ontworpen om verder ondermijnen de samenwerking inspanningen van de Polen en Russen om de Duitsers te verslaan. De Russisch-Poolse alliantie was altijd moeilijk, omdat de Poolse regering in ballingschap, gevestigd in Londen, duidelijk een regering was van de uitbuitende klassen.
 
They had to oppose the Germans because of the latter's cynical takeover of their country for lebensraum. The Soviet Union's position was that so long as the Soviet Union could retain the land east of the Curzon line, they had no problem with the re-establishment of a bourgeois government in Poland. But the alliance was already in difficulties because the Polish government in exile, headed by General Sikorski, based in London, would not agree to the return of that land.
 
Ze moesten de Duitsers vanwege de cynische diens overname van hun land voor lebensraum te verzetten. Het standpunt van de Sovjet-Unie was, dat zo lang als de Sovjet-Unie het land zou behouden ten oosten van de Curzon lijn, ze geen probleem hadden met het opnieuw opzetten van een burgerlijke regering in Polen.
Maar de alliantie werd reeds in moeilijkheden, omdat de Poolse regering in ballingschap, onder leiding van generaal Sikorski, gevestigd in Londen, niet zou instemmen met de terugkeer van dat land.
 
This is in spite of the fact that in 1941 after Hitler invaded Poland, the Soviet Union and the Polish government in exile had not only established diplomatic relations but had also agreed that the Soviet Union would finance "under the orders of a chief appointed by the Polish government-in-exile but approved by the Soviet government " the formation of a Polish army - this chief being, in the event, the thoroughly anti-Soviet General Anders (a prisoner of the Soviets from 1939).
 
Dit ondanks het feit dat in 1941 na Hitler Polen binnen, de Sovjet-Unie en de Poolse regering in ballingschap had niet alleen diplomatieke betrekkingen, maar had ook afgesproken dat de Sovjet-Unie zou "te financieren onder het bevel van een opperhoofd benoemd door de Poolse regering in ballingschap, maar goedgekeurd door de Sovjet-regering "de vorming van een Poolse leger - wordt dit belangrijk, in het geval, het grondig anti-Sovjet-generaal Anders (een gevangene van de Sovjets uit 1939).
 
By 25 October 1941 this Army had 41,000 men including 2,630 officers. General Anders, however, eventually refused to fight on the Soviet-German front because of the border dispute between the Soviet Union and Poland, and the Polish army had to be sent elsewhere to fight - i.e., Iran.
 
Bij 25 okt. 1941 had dit leger 41.000 mannen, waaronder 2.630 officieren. Anders Algemene echter uiteindelijk weigerde om te vechten op de Sovjet-Duitse front als gevolg van het grensgeschil tussen de Sovjet-Unie en Polen en het Poolse leger moest elders worden gestuurd om te vechten - dat wil zeggen, Iran.
 
Nevertheless, despite the hostility of the Polish government in exile, there was a significant section of Poles resident in the Soviet Union who were not anti-Soviet and did accept the Soviet claim to the territories east of the Curzon line. Many of them were Jewish. These people formed the Union of Polish Patriots which put together the backbone of an alternative Polish government in exile.
 
Toch, ondanks de vijandigheid van de Poolse regering in ballingschap, was er een significant deel van de Polen woonachtig zijn in de Sovjet-Unie, die waren niet anti-Sovjet-Unie en de Sovjet-Unie heeft ingestemd met het verzoek om de gebieden ten oosten van de Curzon lijn. Velen van hen waren joods. Deze mensen vormden de Unie van Poolse patriotten, die samen de ruggengraat van een alternatieve Poolse regering in ballingschap.
 
The Nazi propaganda relating to the Katyn massacres was designed to make it impossible for the Soviets to have any dealings with the Poles at all. General Sikorski took up the Nazi propaganda with a vengeance, claiming to Churchill that he had a "wealth of evidence". How he had obtained this "evidence" simultaneously with the German announcement of this supposed Soviet atrocity is not clear, although it speaks loudly of secret collaboration between Sikorski and the Nazis.
 
De nazi-propaganda met betrekking tot de massamoorden Katyn werd ontworpen om het voor de Sovjets onmogelijk te maken alle contacten met de Polen te hebben. Generaal Sikorski nam de nazi-propaganda met een wraak, beweert Churchill, omdat hij een "schat aan bewijsmateriaal" had. Hoe had hij dit "bewijs" verkregen kunnen worden gelijktijdig met de Duitse aankondiging van deze vermeende Sovjet wreedheid, is niet duidelijk, maar het spreekt luid van geheime samenwerking tussen Sikorski en de nazi's.
 
The Germans had made public their allegations on 13 April. On 16 April the Soviet government issued an official communiqué denying "the slanderous fabrications about the alleged mass shootings by Soviet organs in the Smolensk area in the spring of 1940". It added:
"The German statement leaves no doubt about the tragic fate of the former Polish prisoners of war who, in 1941, were engaged in building jobs in areas west of Smolensk and who, together with many Soviet people, fell into the hands of the German hangmen after the withdrawal of Soviet troops".
 
De Duitsers hadden hun beschuldigingen openbaar gemaakt op 13 april. Op 16 april heeft de Sovjet-regering een officiële communique ontkend "de lasterlijke verzinsels over de vermeende massa-executies door de Sovjet-orgels in de regio Smolensk in het voorjaar van 1940". Zij voegde hieraan toe:
"De Duitse verklaring laat geen twijfel bestaan over het tragische lot van de voormalige Poolse krijgsgevangenen, die in 1941, zij hielden zich bezig met het opbouwen van de werkgelegenheid in gebieden ten westen van Smolensk en die, samen met vele mensen Sovjet-Unie, viel in de handen van de Duitse beulen na de terugtrekking van de Sovjettroepen".
 
The Germans had in fabricating their story decided to embellish it with an anti-Semitic twist by claiming to be able to name Soviet officials in charge of the massacre, all of whom had Jewish names. On 19 April Pravda responded:
"Feeling the indignation of the whole of progressive humanity over their massacre of peaceful citizens and particularly of Jews, the Germans are now trying to arouse the anger of gullible people against the Jews. For this reason they have invented a whole collection of 'Jewish commissars' who, they say, took part in the murder of the 10,000 Polish officers.
 For such experienced fakers it was not difficult to invent a few names of people who never existed - Lev Rybak, Avraam Brodninsky, Chaim Fineberg. No such persons ever existed either in the 'Smolensk section of the OGPU' or in any other department of the NLVD…"
 
De Duitsers hadden in het maken van hun verhaal besloten om het te versieren met een anti-semitische draai door te beweren te kunnen Sovjet-ambtenaren belast met de naam van de massamoord, die allen had joodse namen. Op 19 april Pravda gereageerd:
"Feeling de verontwaardiging van de hele mensheid van progressieve over hun slachting van vreedzame burgers en in het bijzonder van de Joden, de Duitsers zijn nu bezig om de woede van lichtgelovige mensen tegen de joden op te wekken. Om deze reden hebben ze bedacht een hele collectie van 'joodse commissarissen 'die, zeggen zij, nam deel aan de moord op de 10.000 Poolse officieren. Voor deze ervaren fakers was het niet moeilijk om een paar namen van mensen die nooit heeft bestaan: Lev Rybak, Avraam Brodninsky, Chaim Fineberg invent. Geen van deze personen heeft ooit bestaan nochthans in de 'Smolensk gedeelte van de OGPU' of in een andere afdeling van de NLVD ..."
 
The insistence of Sikorski in endorsing the German propaganda led to the complete breakdown in relations between the London Polish government in exile and the Soviet government - as to which Goebbels commented in his diary:
"This break represents a one-hundred-per-cent victory for German propaganda and especially for me personally … we have been able to convert the Katyn incident into a highly political question. "
 
Het aandringen van Sikorski in de bekrachtiging van de Duitse propaganda heeft geleid tot de volledige ineenstorting van de betrekkingen tussen de Londense Poolse regering in ballingschap en de Sovjet-overheid. Het  commentaar van Goebbels in zijn dagboek:
"Deze breuk is een een-honderd-per-cent overwinning voor de Duitse propaganda en in het bijzonder voor mij persoonlijk ... we in staat geweest om de Katyn incident te zetten in een uiterst politieke kwestie."
 
At the time the British press condemned Sikorski for his intransigence:
The Times of 28 April 1943 wrote: "Surprise as well as regret will be felt by those who have had so much cause to understand the perfidy and ingenuity of the Goebbels propaganda machine should themselves have fallen into the trap laid by it. Poles will hardly have forgotten a volume widely circulated in the first winter of the war which described with every detail of circumstantial evidence, including that of photography, alleged Polish atrocities against the peaceful German inhabitants of Poland. "
 
Op het moment dat de Britse pers Sikorski veroordeeld voor zijn onverzettelijkheid:
The Times van 28 april 1943 schreef: "Verrassing, alsmede spijt, zal worden gevoeld door degenen die hebben dus veel reden om de trouweloosheid en vindingrijkheid van de Goebbels propaganda-machine moet zelf in de val gelopen gelegd door het te begrijpen. Polen zal nauwelijks vergeten een volume op grote schaal verspreid in de eerste winter van de oorlog die beschreven met elk detail van indirect bewijs, met inbegrip van die van de fotografie, vermeende Poolse wreedheden tegen de vreedzame Duitse inwoners van Polen. "
 
What lay at the basis of Sikorski's insistence that the massacre had been carried out by the Soviets rather than the Germans was the dispute over the territory east of the Curzon line. Sikorski was trying to use the German propaganda to mobilise western imperialism behind Poland's claim to that territory, to try to force them out of the position, as he saw it, of taking the Soviet Union's side on the issue of this border dispute.
If one reads bourgeois sources today, they all assert that the Soviet Union was responsible for the Katyn massacre, and they do so with such assurance and consistency that in trying to argue the contrary one feels like a Nazi revisionist trying to deny Hitler's slaughter of Jews.
 
Wat lag aan de basis van Sikorski's aandringen dat het bloedbad had plaatsgevonden door de Sovjets in plaats van de Duitsers werd het geschil over het grondgebied ten oosten van de Curzon lijn. Sikorski was proberen om de Duitse propaganda te gebruiken om het westerse imperialisme achter de claim van Polen te mobiliseren om dat gebied, om te proberen om hen te dwingen uit de positie, zoals hij het zag, het nemen van de Sovjet-Unie elkaar op de afgifte van dit grensgeschil.
Wat leest men in bourgeois-bronnen vandaag? Alles wat ze beweren dat de Sovjet-Unie was verantwoordelijk voor de Katyn bloedbad, en dat doen ze met zulke zekerheid en consistentie die in het proberen om het tegendeel te betwisten voelt als een nazi-revisionistische probeert Hitler slachting van joden te ontkennen.
 
After the Soviet Union collapsed, Gorbachov was even enrolled on this disinformation campaign and produced material allegedly from the Soviet archives which 'proved' that the Soviets committed the atrocity and, of course, that they did so on Stalin's orders. Well, we know the interest that the Gorbachovs of this world have in demonising Stalin. Their target is not so much Stalin as socialism. Their purpose in denigrating socialism is to restore capitalism and bring lives of luxurious parasitism to themselves and their hangers-on at the cost of mass suffering among the Soviet peoples. Their cynicism matches that of the German Nazis and it is hardly surprising to find them singing from the same hymn sheet. 

Nadat de Sovjet-Unie in elkaar stortte, Gorbatsjov was zelfs ingeschreven op deze desinformatie campagne en geproduceerd materiaal zou uit de Sovjet-archieven die 'bewezen' dat de Russen de gruweldaad gepleegd, en natuurlijk dat ze dit hebben gedaan op bevel van Stalin. Nou, we weten het belang dat de Gorbachovs van deze wereld hebben in het demoniseren van Stalin. Hun doel is niet zozeer het socialisme als Stalin. Hun doel in het belasteren van het socialisme is om het kapitalisme te herstellen en het leven van luxe parasitisme te brengen om zichzelf en hun meelopers ten koste van de massa leed onder de Sovjet-volkeren. Hun cynisme overeenkomt met die van de Duitse nazi's en het niet verwonderlijk is ze te vinden zingen uit hetzelfde zangboek.
 
Bourgeois sources blithely claim that Soviet evidence in support of blaming the Germans for the atrocity was either totally absent or based purely on hearsay evidence of terrorised inhabitants of the region. They don't mention one piece of evidence which even Goebbels had to admit was a bit of a bummer from his point of view. He wrote in his diary on 8 May 1943, "Unfortunately, German ammunition has been found in the graves at Katyn … It is essential that this incident remains a top secret. If it were to come to the knowledge of the enemy the whole Katyn affair would have to be dropped. "
 
Bourgeois vrolijk bronnen beweren dat Sovjet-bewijs ter ondersteuning van het beschuldigen van de Duitsers voor de gruweldaad was ofwel geheel afwezig of louter gebaseerd op geruchten bewijs van geterroriseerde bewoners van de regio. Ze vermelden niet een stuk van het bewijs dat zelfs Goebbels moest toegeven was een beetje een bummer vanuit zijn oogpunt. Hij schreef in zijn dagboek op 08.05.1943, "Helaas, de Duitse munitie is gevonden in de graven bij Katyn ... Het is essentieel dat dit incident blijft een top-secret. Als het ware om te komen tot de kennis van de vijand, de hele affaire Katyn zou moeten worden geschrapt. "
 
In 1971 there was correspondence in The Times suggesting the Katyn massacres could not have been done by the Germans since they went in for machine gunning and gas chambers rather than despatching prisoners in the way the Katyn victims had been killed, i.e., by a shot in the back of the head. A former German solider then living in Godalming, Surrey, intervened in this correspondence:
"As a German soldier, at that time convinced of the righteousness of our cause, I have taken part in many battles and actions during the Russian campaign. I have not been to Katyn nor to the forest nearby. But I well remember the hullabaloo when the news broke in 1943 about the discovery of the ghastly mass grave near Katyn, which area was then threatened by the Red Army.
 
In 1971 was er correspondentie in The Times suggereert dat de slachtingen Katyn kon niet zijn gedaan door de Duitsers, omdat ze gingen naar binnen voor machine Gunning en de gaskamers in plaats van verzending van gevangenen in de manier waarop de slachtoffers van Katyn was gedood, dat wil zeggen, door een schot in de achterkant van het hoofd. Een voormalige Duitse soldaat, die toen in Godalming, Surrey, intervenieerde in deze correspondentie:
"Als een Duitse soldaat, op dat moment overtuigd van de rechtvaardigheid van onze zaak, heb ik deelgenomen aan vele gevechten en acties tijdens de Russische campagne. Heb ik nog niet geweest Katyn, noch aan de bos in de buurt. Maar ik weet nog goed wanneer het tumult het nieuws brak in 1943 over de ontdekking van het massagraf in de buurt afschuwelijke Katyn, welk gebied dan bedreigd werd door het Rode Leger.
 
"Josef Goebbels, as the historic records show, has fooled many people. After all, that was his job and few would dispute his almost complete mastery of it. What is surprising indeed, however, is that it still shows evidence in the pages of The Times thirty odd years later. Writing from experience I do not think that at that late time of the war Goebbels managed to fool many German soldiers in Russia on the Katyn issue … German soldiers knew about the shot in the back of the head all right … we German soldiers knew that the Polish officers were despatched by none other than our own." Moreover, very many witnesses came forward to attest to the presence of Polish prisoners in the region after the Germans had taken it over. 
 
"Josef Goebbels, de historische gegevens blijkt, is gek veel mensen. Immers, dat was zijn baan en weinigen zouden zijn bijna volledige beheersing van het geschil. Wat verrassend is, inderdaad, echter is dat het bewijsmateriaal blijkt nog steeds in de pagina's van The Times dertigtal jaar later. Schrijvend vanuit ervaring die ik denk niet dat op dat late tijdstip van de oorlog Goebbels heeft veel Duitse soldaten dwaas in Rusland over de kwestie Katyn ... Duitse soldaten wist het schot in de rug van het hoofd goed ... we Duitse soldaten wisten dat de Poolse officieren werden verzonden door niemand minder dan onze eigen". Bovendien, heel veel getuigen kwam naar voren om de aanwezigheid van Poolse gevangenen getuigen in de regio na de Duitsers hadden het wel overgenomen.
 
Maria Alexandrovna Sashneva, a local primary school teacher, gave evidence to a Special commission set up by the Soviet Union in September 1943, immediately after the area was liberated from the Germans, to the effect that in August 1941, two months after Soviet withdrawal, she had hidden a Polish war prisoner in her house. His name had been Juzeph Lock, and he had spoken to her of ill-treatment suffered by Polish prisoners under the Germans:
"When the Germans arrived they seized the Polish camp and instituted a strict regime in it. The Germans did not regard the Poles as human beings. They oppressed and outraged them in every way. On some occasions Poles were shot without any reason at all. He decided to escape…"
Several other witnesses gave evidence that they had seen the Poles during August and September 1941 working on the roads.
 
Maria Alexandrovna Sashneva, een plaatselijke onderwijzer, gaf blijk van een speciale commissie opgericht door de Sovjet-Unie in september 1943, onmiddellijk na het gebied werd bevrijd van de Duitsers, om het effect dat in augustus 1941, twee maanden na de Sovjet-terugtrekking, ze verstopt had een Poolse krijgsgevangene in haar huis. Zijn naam was Juzeph Lock, en hij tot haar gesproken had van de mishandeling geleden door Poolse gevangenen die de Duitsers:
"Toen de Duitsers kwamen zij grepen de Poolse kamp en een streng regime ingesteld in. De Duitsers deden niet wat de Polen als menselijke wezens. Zij onderdrukten en verontwaardigd ze in elk opzicht. Bij sommige gelegenheden Polen werden doodgeschoten, zonder enige reden. Hij besloot te ontsnappen ... "
Diverse andere getuigen gaven het bewijs dat hij had gezien dat de Polen in augustus en september 1941 gewerkt aan de wegen.
 
Moreover, witnesses also testified to round-ups by the Germans of escaped Polish prisoners in the autumn of 1941. Danilenko, a local peasant, was among several witnesses who testified to this.
"Special round ups were held in our place to catch Polish war prisoners who had escaped. Some searches took place in my house 2 or 3 times. After one such search I asked the headman .. whom they were looking for in our village. [He] said that an order had been received from the German Kommandatur according to which searches were to be made in all houses without exception, since Polish war prisoners who had escaped from the camp were hiding in our village. "
 
Bovendien getuigen ook getuigde razzia door de Duitsers van ontsnapte Poolse gevangenen in het najaar van 1941. Danilenko, een plaatselijke boer, was een van meerdere getuigen die getuigde daarvan.
"Speciale ronde ups werden gehouden in onze plaats aan de Poolse krijgsgevangenen, die waren ontsnapt te vangen. Sommige zoekopdrachten namen plaats in mijn huis 2 of 3 keer. Na een dergelijke zoekacties Ik vroeg de hoofdman .. wie ze op zoek waren in ons dorp. [ Hij] heeft gezegd dat een order had ontvangen van de Duitse Kommandatur volgens welke zoekopdrachten moesten worden gemaakt in alle huizen, zonder uitzondering, omdat de Poolse krijgsgevangenen, die waren ontsnapt uit het kamp werden onderduikers in ons dorp. "
 
Obviously the Germans did not shoot the Poles in full sight of local witnesses, but there is nonetheless significant evidence from local people as to what was happening. One witness was Alexeyeva who had been detailed by the headman of her village to serve the German personnel at a country house in the section of the Katyn Forest known as Kozy Gory, which had been the rest home of the Smolensk administration of the People's Commissariat of Internal Affairs. This house was situated some 700 metres from where the mass graves were found. Alexeyeva said:
"At the close of August and during most of September 1941 several trucks used to come practically every day to the Kozy Gory country house. At first I paid no attention to that, but later I noticed that each time these trucks arrived at the grounds of the country house they stopped for half an hour, and sometimes for a whole hour, somewhere on the country road connecting the country house with the highway. I drew this conclusion because some time after these trucks reached the grounds of the country house the noise they made would cease."
 
Natuurlijk zijn de Duitsers niet schiet op de Polen in volle zicht van de plaatselijke getuigen, maar er is niettemin belangrijk bewijs van de lokale bevolking over wat er gebeurde. Een getuige was Alexeyeva die waren gedetailleerd door de hoofdman van haar dorp aan de Duitse personeel dienen in een landhuis in het gedeelte van het Katyn Forest bekend als Kozy Gory, dat was het rusthuis van de Smolensk administratie van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken. Dit huis is gelegen ongeveer 700 meter van waar de massagraven waren gevonden. Alexeyeva zei:
"Aan het einde van augustus en gedurende het grootste deel van september 1941 een aantal vrachtwagens die worden gebruikt om praktisch komen elke dag naar de Kozy Gory landhuis. Eerst had ik geen aandacht aan dat, maar later merkte ik dat elke keer dat deze wagens aangekomen op het terrein van Het landhuis stopten ze voor een half uur, en soms voor een heel uur, ergens op het land weg tussen het landhuis met de snelweg. Ik trok deze conclusie omdat enige tijd na deze trucks bereikt het terrein van het landhuis het lawaai dat ze gemaakt zou ophouden."
 
"Simultaneously with the noise stopping single shots would be heard. The shots followed each other at short but approximately even intervals. Then the shooting would die down and the trucks would drive right up to the country house. German soldiers and NCOs came out of the trucks. Talking noisily they went to wash in the bathhouse, after which they engaged in drunken orgies.
"On days when the trucks arrived more soldiers from some German military units used to arrive at the country house. Special beds were put up for them… Shortly before the trucks reached the country house armed soldiers went to the forest evidently to the spot where the trucks stopped because in half an hour they returned in these trucks, together with the soldiers who lived permanently in the country house."
 
"Tegelijk met het geluid te stoppen enkele schoten gehoord zouden worden. De schoten volgden elkaar op korte, maar ongeveer gelijk tijdstippen. Vaststelling van de schietpartij zouden sterven en de trucks zouden tot aan het landhuis rijden. Duitse soldaten en onderofficieren kwam uit de vrachtwagens. Talking luidruchtig gingen ze te wassen in het badhuis, waarna ze zich bezighouden met dronken orgieën.
"Op dagen dat de vrachtwagens meer soldaten kwamen van enkele Duitse militaire eenheden die gebruikt worden om te komen tot het landhuis. Speciale bedden werden opgemaakt voor hen ... Kort voor de vrachtwagens het landhuis bereikt gewapende soldaten gingen naar het bos kennelijk naar de plek waar de vrachtwagens gestopt omdat in een half uur keerden zij terug in deze trucks, samen met de soldaten die permanent woonde in het landhuis."
 
"…On several occasions I noticed stains of fresh blood on the clothes of two Lance Corporals. From all this I inferred that the Germans brought people in the truck to the country house and shot them."
Alexeyeva also discovered that the people being shot were Polish prisoners.
"Once I stayed at the country house somewhat later than usual… Before I finished the work which had kept me there, a soldier suddenly entered and told me I could go … He … accompanied me to the highway."
 
"... Bij verschillende gelegenheden heb ik vlekken van vers bloed zag aan de kleding van twee korporaals Lance. Van dit alles heb ik afgeleid dat de Duitsers mensen brachten in de truck om het landhuis en schoot ze."
Alexeyeva ontdekte ook dat de mensen die worden neergeschoten waren Poolse gevangenen.
"Toen ik verbleef in het landhuis iets later dan normaal ... Voordat ik klaar met het werk, dat had me daar gehouden, een soldaat plotseling binnen en zei dat ik kon gaan ... Hij ... samen met mij naar de snelweg."
 
"Standing on the highway 150 or 200 metres from where the road branches off to the country house I saw a group of about 30 Polish war prisoners marching along the highway under heavy German escort… I halted near the roadside to see where they were being led, and I saw that they turned towards our country house at Kozy Gory.
"Since by that time I had begun to watch closely everything going on at the country house, I became interested. I went back some distance along the highway, hid in bushes near the roadside, and waited. In some 20 or 30 minutes I heard the familiar single shots. "
The other two requisitioned maids at the country house, Mikhailova and Konakhovskaya, gave supporting evidence. Other residents of the area gave similar evidence.
Basilevsky, director of the Smolensk observatory, was appointed deputy burgomeister to Menshagin, a Nazi collaborator. Basilevsky was trying to secure the release from German custody of a teacher, Zhiglinsky, and persuaded Menshagin to speak to the German commander of the region, Von Schwetz, about this matter. Menshagin did so but reported back it was impossible to secure this release because "instructions had been received from Berlin prescribing the strictest regime be maintained. "
 
"Permanent op de snelweg 150 of 200 meter van waar de weg afbuigt naar het landhuis ik een groep van ongeveer 30 Poolse krijgsgevangenen marcheren langs de snelweg zag onder zware Duitse escorte ... Ik bleef in de buurt langs de weg om te zien waar ze werden geleid , en ik zag dat ze naar ons land huis op Kozy Gory.
"Sinds die tijd had ik begonnen om te kijken nauw reilen en zeilen van het landhuis, raakte ik geïnteresseerd. Ging ik terug op enige afstand langs de snelweg, verstopte zich in de buurt van struiken langs de weg, en wachtte. In ongeveer 20 of 30 minuten hoorde ik de bekende enkele schoten. "
De andere twee meiden opgeëist op het landhuis, en Michajlova Konakhovskaya, gaf bewijsmateriaal. Andere bewoners van het gebied gaven soortgelijke bewijsstukken.
Basilevsky, directeur van het observatorium Smolensk, werd benoemd tot adjunct burgomeister op Menshagin, een collaborateur. Basilevsky probeerde om de vrijlating van Duitse gezag van een leraar, Zhiglinsky veilig, en overreedde Menshagin om te spreken met de Duitse commandant van de regio, Von Schwetz, over deze kwestie. Menshagin deed verslag uitbracht, maar het onmogelijk was om deze vrij te krijgen omdat "instructies had ontvangen uit Berlijn het voorschrijven van het strengste regime worden gehandhaafd."
 
Basilevsky then recounted his conversation with Menshagin:
"I involuntarily retorted 'Can anything else be stricter than the regime existing at the camp?' Menshagin looked at me in a strange way and bending to my ear, answered in a low voice: yes, there can be! The Russians can at least be left to die off, but as to the Polish war prisoners, the orders say they are to be simply exterminated. "
After liberation Menshagin's notebook was found written in his own handwriting, as confirmed by expert graphologists. Page 10, dated 15 August 1941, notes:
"All fugitive war prisoners are to be detained and delivered to the commandant's office. "
This in itself proves the Polish prisoners were still alive at that time. On page 15, which is undated, the entry appears: "Are there any rumours among the population concerning the shooting of Polish war prisoners in Kozy Gory (for Umnov) " (Umnov was the Chief of the Russian police).

Basilevsky Vervolgens vertelde zijn gesprek met Menshagin:
"Antwoordde ik onwillekeurig 'Kan iets anders te zijn strenger dan de bestaande regeling in het kamp?" Menshagin keek me op een vreemde manier en buigen naar mijn oor, antwoordde met een lage stem: ja, er kan worden! De Russen kunnen in ieder geval worden achtergelaten om te sterven uit, maar als de Poolse krijgsgevangenen, de orders zeggen dat ze zijn om gewoon uitgeroeid worden. '
Na de bevrijding Menshagin's notebook was gevonden werd geschreven in zijn eigen handschrift, zoals bevestigd door deskundige grafologen. Pagina 10 van 15 augustus 1941, merkt op:
"Alle voortvluchtige krijgsgevangenen worden vastgehouden en afgeleverd bij het kantoor van de commandant."
Dit op zich bewijst dat de Poolse gevangenen nog in leven waren op dat moment. Op bladzijde 15, die is gedateerd, verschijnt de vermelding: "Zijn er geruchten onder de bevolking met betrekking tot de opname van Poolse krijgsgevangenen in Kozy Gory (voor Umnov)" (Umnov was het hoofd van de Russische politie).
 
A number of witnesses gave evidence that they had been pressured in 1942-43 by the Germans to give false testimony as to the shooting of the Poles by the Russians. 
Parfem Gavrilovich Kisselev, a resident of the village closest to Kozy Gory, testified that he had been summonsed in autumn of 1942 to the Gestapo where he was interviewed by a German officer:
"The officer stated that, according to information at the disposal of the Gestapo, in 1940, in the area of Kozy Gory in the Katyn Forest, staff members of the People's Commissariat for Internal Affairs shot Polish officers, and he asked me what testimony I could give on this score. I answered that I had never heard of the People's Commissariat for Internal Affairs shooting people at Kozy Gory, and that anyhow it was impossible, I explained to the officer, since Kozy Gory is an absolutely open and much frequented place, and if shootings had gone on there the entire population of the neighbouring villages would have known …
 
Een aantal getuigen heeft het bewijs was dat ze onder druk gezet in 1942-1943 door de Duitsers om valse getuigenis ten aanzien van het doodschieten van de Polen door de Russen te geven.
Parfem Gavrilovitsj Kisselev, een inwoner van het dorp het dichtst bij Kozy Gory, getuigde dat hij was gedagvaard in het najaar van 1942 aan de Gestapo, waar hij werd geïnterviewd door een Duitse officier:
"De officier heeft verklaard dat, volgens de informatie ter beschikking van de Gestapo, in 1940, op het gebied van Kozy Gory in het Katyn Forest, medewerkers van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken Poolse officieren neergeschoten, en hij vroeg me wat getuigenis ik kunnen geven op deze score. antwoordde ik dat ik nog nooit had gehoord van de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken het neerschieten van mensen op Kozy Gory, en dat hoe dan ook onmogelijk was, legde ik de officier, omdat Kozy Gory is een absoluut open en veel bezochte plaats , en als schietpartijen waren gegaan van het bestaan van de gehele bevolking van de omliggende dorpen zou hebben geweten ...
 
"…The interpreter, however, would not listen to me, but took a handwritten document from the desk and read it to me. It said that I, Kisselev, resident of a hamlet in the Kozy Gory area, personally witnessed the shooting of Polish officers by staff members of the People's Commissariat for Internal Affairs in 1940.
"Having read the document, the interpreter told me to sign it. I refused to do so… Finally he shouted 'Either you sign it at once or we shall destroy you. Make your choice.'
 
"... De tolk echter, zou niet naar me luisteren, maar nam een handgeschreven document van het bureau en lees het voor mij. Hij zei dat ik, Kisselev, inwoner van een gehucht in het gebied Kozy Gory, persoonlijk de opnames van de Poolse getuige ambtenaren door medewerkers van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken in 1940.
"Na het document te lezen, de tolk vertelde me om het te ondertekenen. Ik weigerde dat te doen ... Tot slot riep hij" Ofwel je tekent in een keer of we je vernietigen. Maak uw keuze. '
 
"Frightened by these threats, I signed the document and thought that would be the end of the matter. "
But it wasn't the end of the matter, because the Germans expected Kisselev to give parol evidence of what he had 'witnessed' to groups of 'delegates' invited by the Germans to come to the area to witness the evidence of supposed Soviet atrocities.
Soon after the German authorities had announced the existence of the mass graves to the world in April 1943, "the Gestapo interpreter came to my house and took me to the forest in the Kozy Gory area.
 
"Geschrokken door deze bedreigingen, Ik heb het document ondertekend en dacht dat zou het einde van de zaak."
Maar het was niet het einde van de zaak, omdat de Duitsers verwacht op Kisselev Parol bewijs van wat hij had 'getuige' groepen 'afgevaardigden uitgenodigd door de Duitsers om te komen tot het gebied getuige van het bewijs van de vermeende Sovjet wreedheden te geven .
Spoedig nadat de Duitse autoriteiten hadden aangekondigd het bestaan van de massagraven in de wereld in april 1943, "de Gestapo tolk kwam naar mijn huis en nam me mee naar het bos in de Kozy Gory gebied.
 
"When we had left the house and were alone together, the interpreter warned me that I must tell the people present in the forest everything exactly as I had written it down in the document I had signed at the Gestapo.
"When I came to the forest I saw the open graves and a group of strangers. The interpreter told me that these were Polish delegates who had arrived to inspect the graves. When we approached the graves the delegates started asking me various questions in Russian in connection with the shooting of the Poles, but as more than a month had passed since I had been summoned to the Gestapo I forgot everything that was in the document I had signed, got mixed up, and finally said I didn't know anything about the shooting of Polish officers.
 
"Toen hadden we het huis verlaten en alleen waren, de tolk waarschuwde me dat ik moet de mensen in het bos alles precies zoals ik had het opgeschreven in het document dat ik had getekend bij de Gestapo te vertellen.
"Toen ik naar het bos zag ik de open graven en een groep van vreemden. De tolk vertelde me dat deze waren Poolse afgevaardigden die gekomen was om de graven te inspecteren. Als we de graven van de afgevaardigden vroegen mij verschillende vragen in het Russisch in de benaderde verband met de opnames van de Polen, maar als meer dan een maand voorbij sinds ik was opgeroepen om de Gestapo vergat ik alles wat er in het document dat ik had getekend, maar ik heb gemengd, en uiteindelijk zei dat ik niet iets over weten het doodschieten van Poolse officieren.
 
"The German officer got very angry. The interpreter roughly dragged me away from the 'delegation' and chased me off. Next morning a car with a Gestapo officer drove up to my house. He found me in the yard, told me that I was under arrest, put me into the car and took me to Smolensk Prison …
 
"De Duitse officier werd heel boos. De tolk ongeveer sleurde me weg van de 'delegatie' en joeg me weg. De volgende ochtend een auto met een Gestapo-officier reed naar mijn huis. Hij vond mij in de tuin, vertelde me dat ik was onder arrestatie, bracht me in de auto en nam me mee naar Smolensk Gevangenis ...
 
"After my arrest I was interrogated many times, but they beat me more than they questioned me. The first time they summoned me they beat me up heavily and abused me, complaining that I had let them down, and then sent me back to the cell. During the next summons they told me I must state publicly that I had witnessed the shooting of Polish officers by the Bolsheviks, and that until the Gestapo was satisfied I would do this in good faith, I would not be released from prison. I told the officer that I would rather sit in prison than tell people lies to their faces. After that I was badly beaten up.
 
"Na mijn arrestatie was ik vele malen ondervraagd, maar slaan ze me meer dan ze mij ondervraagd. De eerste keer dat ze liet me slaan ze me zwaar misbruikt en mij klagen dat ik had in de steek laten, en vervolgens stuurde me terug naar de cel. Gedurende de volgende dagvaarding vertelden ze me dat ik moet vermelden dat ik het publiek was getuige geweest van het doodschieten van Poolse officieren door de bolsjewieken, en dat tot de Gestapo tevreden was zou ik dit doen in goed vertrouwen, zou ik niet uit de gevangenis vrijgelaten. Ik vertelde de officier dat ik liever zou zitten in de gevangenis dan vertellen de mensen leugens op hun gezichten. Daarna was ik zwaar in elkaar geslagen.
 
"There were several such interrogations accompanied by beatings, and as a result I lost all my strength, my hearing became poor and I could not move my right arm. About one month after my arrest a German officer summoned me and said: 'You see the consequences of your obstinacy, Kisselev. We have decided to execute you. In the morning we shall take you to Katyn Forest and hang you.' I asked the officer not to do this, and started pleading with them that I was not fit for the part of 'eye-witness' of the shooting as I did not know how to tell lies and therefore I would mix everything up again.
 
"Er waren een aantal van dergelijke ondervragingen begeleid door mishandeling, en als gevolg daarvan verloor ik al mijn kracht, mijn gehoor is arm geworden en ik kon niet bewegen mijn rechterarm. Ongeveer een maand na mijn arrestatie een Duitse officier riep me en zei: 'Je ziet de gevolgen van uw koppigheid, Kisselev. We hebben besloten om u uit te voeren. In de ochtend zullen we nemen u mee naar Katyn Forest en hang je. " Ik vroeg de officier dit niet te doen, en begon met hen te smeken dat ik niet geschikt was voor het deel van 'ooggetuige' van de schietpartij als ik wist niet hoe te liegen en daarom zou ik meng alles weer omhoog.
 
"The officer continued to insist. Several minutes later soldiers came into the room and started beating me with rubber clubs. Being unable to stand the beatings and torture, I agreed to appear publicly with a fallacious tale about shooting of Poles by Bolsheviks. After that I was released from prison, on conditions that on the first demand of the Germans I would speak before 'delegations' in Katyn Forest… 
 
"De officier bleef volhouden. Soldaten Enkele minuten later kwam de kamer binnen en begon me slaan met een rubberen clubs. Niet in staat om de afstraffingen staan en marteling, ik overeengekomen om in het openbaar verschijnen met een bedrieglijke verhaal over opname van Polen door bolsjewieken. Na deze Ik werd uit de gevangenis vrijgelaten, op voorwaarde dat op de eerste vraag van de Duitsers zou ik voor 'delegaties spreken' in Katyn Forest ...
 
"On every occasion, before leading me to the graves in the forest, the interpreter used to come to my house, call me out into the yard, take me aside to make sure that no one would hear, and for half an hour make me memorise by heart everything I would have to say about the alleged shooting of Polish officers by the People's Commissariat for Internal Affairs in 1940.
 
"Op elke gelegenheid, voordat leidt me naar de graven in het bos, de tolk gebruikt om naar mijn huis komen, bel me op het erf, neem me opzij om ervoor te zorgen dat niemand zou horen, en gedurende een half uur maakt me bewaar het met hart alles wat ik zou moeten zeggen over de vermeende schietpartij van Poolse officieren door de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken in 1940.
 
"I recall that the interpreter told me something like this: 'I live in a cottage in 'Kozy Gory' area not far from the country house of the People's Commissariat for Internal Affairs. In spring 1940 I saw Poles taken on various nights to the forest and shot there'. And then it was imperative that I must state literally that 'this was the doing of the People's Commissariat for Internal Affairs.'
 
"Ik herinner me dat de tolk vertelde me zoiets als dit: 'Ik woon in een huisje in' Kozy Gory 'gebied niet ver van het landhuis van de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken. In het voorjaar van 1940 Ik Polen genomen op verschillende nachten om de zaag bos in en schoten daar '. En toen was het absoluut noodzakelijk dat ik letterlijk moet worden vermeld dat' dit was het doen van de Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken."
 
After I had memorised what the interpreter told me he would take me to the open graves in the forest and compel me to repeat all this in the presence of 'delegations' which came there.
"My statements were strictly supervised and directed by the Gestapo interpreter. Once when I spoke before some 'delegation', I was asked the question: 'Did you see these Poles personally before they were shot by the Bolsheviks?' I was not prepared for such a question and answered the way it was in fact, i.e., that I saw Polish war prisoners before the war, as they walked on the roads. Then the interpreter roughly dragged me aside and drove me home.
 
Nadat ik had onthouden wat de tolk vertelde me dat hij me zou nemen om de open graven in het bos en dwingen me om dit alles te herhalen in de aanwezigheid van 'delegaties', die er kwam.
"Mijn uitspraken werden onder streng toezicht en geregisseerd door de Gestapo tolk. Eenmaal toen ik sprak voordat sommigen 'delegatie', werd mij gevraagd de vraag: 'Heb je deze Polen persoonlijk voordat ze werden doodgeschoten door de bolsjewieken?' Ik was niet voorbereid op een dergelijke vraag beantwoord en de manier waarop het was in feite, dat wil zeggen, dat ik Poolse krijgsgevangenen zag voor de oorlog, toen ze op de wegen. Dan is de tolk ongeveer sleepte me opzij en reed me naar huis.
 
"Please believe me when I say that all the time I felt pangs of conscience, as I knew that in reality the Polish officers had been shot by the Germans in 1941. I had no other choice, as I was constantly threatened with the repetition of my arrest and torture. "
Numerous people corroborated Kisselev's testimony, and a medical examination corroborated his story of having been tortured by the Germans.
 
"Gelooft u mij als ik zeg dat ik de hele tijd gewetenswroeging voelde, omdat ik wist dat in werkelijkheid de Poolse officieren waren doodgeschoten door de Duitsers in 1941. Ik had geen andere keuze, want ik werd voortdurend bedreigd met de herhaling van mijn arrestatie en marteling. "
Talloze mensen bevestigd Kisselev getuigenis, en een medisch onderzoek bevestigd zijn verhaal van te zijn gemarteld door de Duitsers.
 
Pressure was also brought on Ivanov, employed at the local railway station (Gnezdovo) to bear false witness:
"The officer inquired whether I knew that in spring 1940 large parties of captured Polish officers had arrived at Gnezdovo station in several trains. I said that I knew about this. The officer then asked me whether I knew that in the same spring 1940, soon after the arrival of the Polish officers, the Bolsheviks had shot them all in the Katyn Forest. I answered that I did not know anything about that, and that it could not be so, as in the course of 1940-41 up to the occupation of Smolensk by the Germans, I had met captured Polish officers who had arrived in spring 1940 at Gnezdovo station, and who were engaged in road construction work. 

De druk werd ook ingesteld op Ivanov, werkzaam bij het plaatselijke treinstation (Gnezdovo) om valse getuigenis af:
"De officier vroeg of ik wist dat er in het voorjaar van 1940 de grote partijen van de gevangen Poolse officieren waren aangekomen op het station Gnezdovo in verschillende treinen. Ik zei dat ik wist over. De agent vroeg me dan of ik dat wist in dezelfde voorjaar van 1940 snel, na de komst van de Poolse officieren, hadden de bolsjewieken doodgeschoten ze allemaal in de Katyn Forest. antwoordde ik dat ik niet iets over weet, en dat het niet zo kunnen worden, zoals in de loop van 1940-41 tot de bezetting van Smolensk door de Duitsers, had ik ontmoet gevangen Poolse officieren die al jaren in het voorjaar van 1940 arriveerde op het station Gnezdovo, en die bezig waren met werkzaamheden in de wegenbouw.
 
"The officer told me that if a German officer said the Poles had been shot by the Bolsheviks it meant that this was a fact. 'Therefore', the officer continued, 'you need not fear anything, and you can sign with a clear conscience a protocol saying that the captured Polish officers were shot by the Bolsheviks and that you witnessed it'.

"De officier vertelde me dat als een Duitse officier zei dat de Polen waren doodgeschoten door de bolsjewieken het betekende dat dit was een feit. Daarom ', bleef de officier,' Je hoeft nergens bang voor, en kunt u zich aanmelden met een zuiver geweten een protocol te zeggen dat de gevangen Poolse officieren werden doodgeschoten door de bolsjewieken en dat u er getuige van was '.
 
"I replied that I was already an old man, that I was 61 years old, and did not want to commit a sin in my old age. I could only testify that the captured Poles really arrived at Gnezdovo station in spring 1940. The German officer began to persuade me to give the required testimony promising that if I agreed he would promote me from the position of watchman on a railway crossing to that of stationmaster of Gnezdovo station, which I had held under the Soviet Government, and also to provide for my material needs. 

"Ik antwoordde dat ik al een oude man, dat ik was 61 jaar oud, en wilde niet een zonde te begaan in mijn ouderdom. Ik kon alleen maar getuigen dat de gevangen Polen echt aangekomen bij het station Gnezdovo in het voorjaar van 1940. De Duitse officier begon me over te halen om de vereiste verklaring veelbelovende geven dat als ik overeengekomen dat hij me zou bevorderen van de positie van poortwachter op een spoorwegovergang aan die van stationschef van station Gnezdovo, die ik had gehouden onder de Sovjet-regering, en ook te zorgen voor mijn materiële behoeften.
 
"The interpreter emphasised that my testimony as a former railway official at Gnezdovo station, the nearest station to Katyn Forest, was extremely important for the German Command, and that I would not regret it if I gave such testimony. I understood that I had landed in an extremely difficult situation, and that a sad fate awaited me. However, I again refused to give false testimony to the German officer. He started shouting at me, threatened me with a beating and shooting, and said I did not understand what was good for me. However, I stood my ground. The interpreter then drew up a short protocol in German on one page, and gave me a free translation of its contents. This protocol recorded, as the interpreter told me, only the fact of the arrival of the Polish war prisoners at Gnezdovo station. When I asked that my testimony be recorded not only in German but also in Russian, the officer finally went beside himself with fury, beat me up with a rubber club and drove me off the premises…".
 
"De tolk benadrukte dat mijn getuigenis als een voormalige ambtenaar bij de spoorwegen op Gnezdovo station, het dichtstbijzijnde station naar Katyn Bos, was zeer belangrijk voor de Duitse commando, en dat ik het niet zou betreuren als ik zo'n getuigenis gaf. Begreep ik dat ik was geland in een uiterst moeilijke situatie, en dat een trieste lot wachtte mij. Maar ik weigerde opnieuw om valse getuigenis te geven aan de Duitse officier. Hij begon te schreeuwen tegen me, bedreigde me met een pak slaag en schieten, en zei dat ik niet begreep wat er goed voor me. Maar ik stond mijn grond. De tolk heeft vervolgens een kort protocol in het Duits op een pagina, en gaf mij een vrije vertaling van de inhoud ervan. Dit protocol opgenomen, zoals de tolk vertelde me, alleen het feit van de komst van de Poolse krijgsgevangenen op Gnezdovo station. Toen ik vroeg dat mijn getuigenis niet alleen in het Duits, maar ook worden opgenomen in het Russisch, de officier ging tenslotte buiten zichzelf van woede, sloeg me met een rubberen xxxx en reed me xxxx... ".
 
Savvateyev was another person pressurised by the Germans to give false testimony. He told the Soviet Commission of Inquiry:
"In the Gestapo I testified that in spring 1940 Polish war prisoners arrived at the station of Gnezdovo in several trains and proceeded further in trucks, and I did not know where they went. I also added that I repeatedly met those Poles later on the Moscow-Minsk highway, where they were working on repairs in small groups. The officer told me I was mixing things up, that I could not have met the Poles on the highway, as they had been shot by the Bolsheviks, and demanded that I testify to this.
 
Savvateyev was een andere persoon onder druk door de Duitsers om valse getuigenis af te leggen. Hij vertelde de Sovjet-commissie van onderzoek:
"In de Gestapo Ik getuigde dat in het voorjaar van 1940 Poolse krijgsgevangenen aangekomen op het station van Gnezdovo in verschillende treinen en ging verder in vrachtwagens, en ik wist niet waar ze heen gingen. Ik voegde daaraan toe dat ik steeds die Polen ontmoet later op de Moskouse Minsk-snelweg, waar ze werden voor reparaties werken in kleine groepen. De agent vertelde me dat ik het mengen van dingen, dat ik niet zou de Polen op de snelweg hebben voldaan, zoals ze was neergeschoten door de bolsjewieken, en eiste dat ik getuig bij deze.
 
"I refused. After threatening and cajoling me for a long time, the officer consulted with the interpreter about something in German, and then the interpreter wrote a short protocol and gave it to me to sign. He explained that it was a record of my testimony. I asked the interpreter to let me read the protocol myself, but he interrupted me with abuse, ordering me to sign it immediately and get out. I hesitated a minute. The interpreter seized a rubber club hanging on the wall and made to strike me. After that I signed the protocol shoved at me. The interpreter told me to get out and go home, and not to talk to anyone or I would be shot…"
Others gave similar testimony.
 
"Ik weigerde. Na bedreigend en vleiend me voor een lange tijd, de officier met de tolk geraadpleegd over iets in het Duits, en vervolgens de tolk schreef een kort protocol en gaf het aan mij om te tekenen. Hij legde uit dat zij een verslag van mijn getuigenis. Ik vroeg de tolk om me te laten lezen van het protocol zelf, maar hij onderbrak me met misbruik, beval me om het te ondertekenen en onmiddellijk weg te gaan. aarzelde ik een minuut. De tolk in beslag genomen van een rubberen club opknoping op de muur en maakte om te staken mij. Daarna heb ik het protocol ondertekend duwde me aan. De tolk vertelde me om eruit te komen en naar huis gaan, en niet om te praten met iemand anders zou ik worden neergeschoten ... "
Anderen gaven vergelijkbare getuigenis.
 
Evidence was also given as to how the Germans 'doctored' the graves of the victims to try to eliminate evidence that the massacre took place not in the autumn of 1941 but in the spring of 1940 shortly after the Poles first arrived in the area. Alexandra Mikhailovna had worked during the German occupation in the kitchen of a German military unit. In March 1943 she found a Russian war prisoner hiding in her shed:
"From conversation with him I learned that his name was Nikolai Yegorov, a native of Leningrad. Since the end of 1941 he had been in the German camp No. 126 for war prisoners in the town of Smolensk. At the beginning of March 1943, he was sent with a column of several hundred war prisoners from the camp to Katyn Forest. There they, including Yegorov, were compelled to dig up graves containing bodies in the uniforms of Polish officers, drag these bodies out of the graves and take out of their pockets documents, letters, photographs and all other articles.
 
Het bewijs werd ook bepaald hoe de Duitsers 'gesleuteld' de graven van de slachtoffers om te proberen te elimineren bewijs dat de massamoord niet plaatsvond in het najaar van 1941, maar in het voorjaar van 1940 kort na de Polen het eerst aankwam in het gebied. Alexandra Mikhailovna had gewerkt tijdens de Duitse bezetting in de keuken van een Duitse militaire eenheid. In maart 1943 vond ze een Russische krijgsgevangene zich schuil in haar schuur:
"Uit een gesprek met hem heb ik geleerd dat zijn naam was Nikolai Yegorov, een inwoner van Leningrad. Sinds het einde van 1941 was hij in het Duitse kamp No 126 voor de krijgsgevangenen in de stad Smolensk. Aan het begin van maart 1943, Hij is verzonden met een kolom van enkele honderden krijgsgevangenen uit het kamp van Katyn Forest. Daar worden ze, met inbegrip van Yegorov, werden gedwongen tot het graven van graven die lichamen in de uniformen van Poolse officieren, sleept u deze organen uit de graven en uit te nemen hun zakken documenten, brieven, foto's en alle andere artikelen.
 
"The Germans gave the strictest orders that nothing be left in the pockets on the bodies. Two war prisoners were shot because after they had searched some of the bodies, a German officer discovered some papers on these bodies. Articles, documents and letters extracted from the clothing on the bodies were examined by the German officers, who then compelled the prisoners to put part of the papers back into the pockets on the bodies, while the rest was flung on a heap of articles and documents they had extracted, and later burned.
 
"De Duitsers gaven de strengste orders dat niets worden achtergelaten in de zakken op de lichamen. Oorlog Twee gevangenen werden doodgeschoten omdat ze hadden gezocht na een aantal van de organen, een Duitse officier ontdekt wat papieren in deze organen. Artikelen, documenten en brieven uit de kleding van de lichamen werden onderzocht door de Duitse officieren, die vervolgens de gevangenen gedwongen om een deel van de papieren weer in de zakken van de organisaties, terwijl de rest werd op een hoop gooide van artikelen en documenten die zij had gewonnen, en later verbrand.
 
"Besides this, the Germans made the prisoners put in the pockets of the Polish officers some papers which they took from the cases or suitcases (I don't remember exactly) which they had brought along. All the war prisoners lived in Katyn Forest in dreadful conditions under the open sky, and were extremely strongly guarded… At the beginning of April 1943, all the work planned by the Germans was apparently completed, as for three days not one of the war prisoners had to do any work…
 
"Daarnaast zijn de Duitsers de gevangenen in de zakken van de Poolse officieren wat papieren die zij uit de kasten genomen en / of koffers (ik weet niet meer precies) die ze had meegebracht. Alle krijgsgevangenen leefden in Katyn Forest in erbarmelijke omstandigheden onder de blote hemel, en waren zeer sterk bewaakt ... Aan het begin van april 1943, alle geplande werkzaamheden door de Duitsers was blijkbaar afgesloten, zoals voor drie dagen niet een van de krijgsgevangenen moesten een werk doen ...
 
"Suddenly at night all of them without exception were awakened and led somewhere. The guard was strengthened. Yegorov sensed something was wrong and began to watch very closely everything that was happening. They marched for three or four hours in an unknown direction. They stopped in the forest at a pit in a clearing. He saw how a group of war prisoners were separated from the rest and driven towards the pit and then shot. The war prisoners grew agitated, restless and noisy. Not far from Yegorov several war prisoners attacked the guards. Other guards ran towards the place. Yegorov took advantage of the confusion and ran away into the dark forest, hearing shouts and firing.
 
'Plotseling' s nachts allemaal zonder uitzondering waren wakker en ergens geleid. De bewaker werd versterkt. Yegorov voelde er iets mis was en begon heel nauwlettend in de gaten dat alles wat er gebeurde. Ze marcheerden voor drie of vier uur in een onbekende richting. Ze stopten in het bos op een kuil op een open plek. Hij zag hoe een groep gevangenen van de oorlog werden gescheiden van de rest en gedreven in de richting van de put en vervolgens doodgeschoten. De oorlog groeiden gevangenen onrustig, rusteloos en lawaaierig. Niet ver van Yegorov verschillende aangevallen krijgsgevangenen de bewakers. Andere bewakers rende naar de plaats. Yegorov misbruik maakte van de verwarring en rende weg in het donkere bos, horen schreeuwen en schieten.
 
"After hearing this terrible story, which is engraved on my memory for the rest of my life, I became very sorry for Yegorov, and told him to come to my room, get warm and hide at my place until he had regained his strength.
 
"Na het horen van dit verschrikkelijke verhaal, dat is in mijn geheugen gegrift voor de rest van mijn leven, werd ik erg jammer voor Yegorov, en vertelde hem om te komen tot mijn kamer, warm en te verbergen op mijn plaats, totdat hij zijn kracht herwonnen had.
 
But Yegorov refused… He said no matter what happened he was going away that very night, and intended to try to get through the front line to the Red Army. In the morning, when I went to make sure whether Yegorov had gone, he was still in the shed. It appeared that in the night he had attempted to set out, but had only taken about 50 steps when he felt so weak that he was forced to return. This exhaustion was caused by the long imprisonment at the camp and the starvation of the last days. We decided he should remain at my place several days longer to regain his strength. After feeding Yegorov I went to work. When I returned home in the evening my neighbours Branova, Mariya Ivanovna, Kabanovskaya, Yekaterina Viktorovna told me that in the afternoon, during a search by the German police, the Red Army war prisoner had been found, and taken away. "
Further corroboration was given by an engineer mechanic called Sukhachev who had worked under the Germans as a mechanic in the Smolensk city mill:
"I was working at the mill in the second half of March, 1943. There I spoke to a German chauffeur who spoke a little Russian, and since he was carrying flour to Savenki village for the troops, and was returning on the next day to Smolensk, I asked him to take me along so that I could buy some fats in the village. My idea was that making the trip in a German truck would get over the risk of being held up at the control stations. The German agreed to take me, at a price.
"On the same day at 10 p.m. we drove on to the Somolensk-Vitebsk highway, just myself and the German driver in the machine. The night was light, and only a low mist over the road reduced the visibility. Approximately 22 or 23 kilometres from Smolensk at a demolished bridge on the highway there is a rather deep descent at the by-pass. We began to go down from the highway, when suddenly a truck appeared out of the fog coming towards us. Either because our brakes were out of order, or because the driver was inexperienced, we were unable to bring our truck to a halt, and since the passage was quite narrow we collided with the truck coming towards us. The impact was not very violent, as the driver of the other truck swerved to the side, as a result of which the trucks bumped and slid alongside each other.

"The right wheel of the other truck, however, landed in the ditch, and the truck fell over on the slope. Our truck remained upright. The driver and I immediately jumped out of the cabin and ran up to the truck which had fallen down. We were met by a heavy stench of putrefying flesh coming evidently from the truck.
"On coming nearer, I saw that the truck was carrying a load covered with a tarpaulin and tied up with ropes. The ropes had snapped with the impact, and part of the load had fallen out on the slope. This was a horrible load - human bodies dressed in military uniforms. As far as I can remember there were some six or seven men near the truck: one German driver, two Germans armed with tommy-guns - the rest were Russian war prisoners, as they spoke Russian and were dressed accordingly.

"The Germans began to abuse my driver and then made some attempts to right the truck. In about two minutes time two more trucks drove up to the place of the accident and pulled up. A group of Germans and Russian war prisoners, about ten men in all, came up to us from these trucks. … By joint efforts we began to raise the truck. Taking advantage of an opportune moment I asked one of the Russian war prisoners in a low voice: 'What is it?' He answered very quietly: 'For many nights already we have been carrying bodies to Katyn Forest'.
"Before the overturned truck had been raised a German NCO came up to me and my driver and ordered us to proceed immediately. As no serious damage had been done to our truck the driver steered it a little to one side and got on to the highway, and we went on. When we were passing the two covered trucks which had come up later I again smelled the horrible stench of dead bodies".
Various other people also gave testimony of having seen the trucks loaded with dead bodies.

One Zhukhov, a pathologist who actually visited graves in April 1943 at the invitation of the Germans, also gave evidence:
"The clothing of the bodies, particularly the greatcoats, boots and belts, were in a good state of preservation. The metal parts of the clothing - belt buckles, button hooks and spikes on shoe soles, etc. - were not heavily rusted, and in some cases the metal still retained its polish. Sections of the skin of the bodies which could be seen - faces, necks, arms - were chiefly a dirty green colour, and in some cases dirty brown, but there was no complete disintegration of the tissues, no putrefaction. In some cases bared tendons of whitish colour and parts of muscles could be seen.

"While I was at the excavations people were at work sorting and extracting bodies at the bottom of a big pit. For this purpose they used spades and other tools, and also took hold of bodies with their hands and dragged them from place to place by the arms, the legs or the clothing. I did not see a single case of bodies falling apart or any member being torn off.

"Considering all the above, I arrived at the conclusion that the bodies had remained in the earth not three years, as the Germans affirmed, but much less. Knowing that in mass graves, and especially without coffins, putrefaction of bodies progresses more quickly than in single graves, I concluded that the mass shooting of the Poles had taken place about a year and a half ago, and could have occurred in autumn 1941 or in spring 1942. As a result of my visit to the excavation site I became firmly convinced that a monstrous crime had been committed by the Germans. "
Several other people who visited the graves at the time gave like testimony.
Moreover, pathologists who examined the bodies in 1943 concluded that they could not have been dead longer than two years. Furthermore, documents were found on some of the bodies which had obviously been missed by the Germans when they doctored the evidence. These included a letter dated September 1940, a postcard dated 12 November 1940, a pawn ticket receipted 14 March 1941 and another receipted 25 March 1941. Receipts dated 6 April 1941, 5 May 1941, 15 May 1941 and an unmailed postcard in Polish dated 20 June 1941. Although all these dates pre-date Soviet withdrawal, they all postdate the time of the alleged murder of the prisoners by the Soviet authorities in the spring of 1940, the time given as the date of the supposed massacre by all those whom the Germans were able to bully into giving false testimony. If, as is claimed by bourgeois propagandists, these documents are forgeries, it would have been the easiest thing to forge documents which postdated the Soviet departure, but his was not done - and it was not done because the documents found were undoubtedly genuine.
 

Rik 12345, 22-10-10, 16:54, 7 jaren geleden: Test
test

Rik 12345, 22-10-10, 16:57, 7 jaren geleden: Test
test

Forum | Omhoog
Omhoog Terug